Bir kişinin kendini kurtarması asla yeterli olmayacak. Unutma! Ya hepimiz 'gerçek' mutluluğa ulaşacağız ya da hiçbirimiz. İnsanın sefaletten kurtulmasının tek bir yolu var. Azınlığın değil herkesin gözlerini açması. Çünkü en büyük tehlike, farkında olan azınlığın diğerleri tarafından birer düşmana dönüştürülecek olması.
Bahçenin rayihası yoktu, orman çağırmıyordu, etrafımdaki dünya eski püskü şeylerin ortalığa saçıldığı bir yer gibiydi, tatsız tuzsuz, cazibesizdi, kitaplar kâğıttı, müzik bir gürültü. Sonbahardaki ağacın yaprakları da böyle dökülür işte, ağaç hissetmez bunu, yağmur süzülürken gövdesinden ya da güneş ya da ayaz, içindeki hayat yavaş yavaş büzülüp kendi içine çekilir. Ölmez ağaç. Bekler.