Cellat sorar:"Ey Hallac!O kadar taş atıldı,kılın bile kıpırdamadı,sesin bile çıkmadı da atılan bir güle karşı neden çığlık attın?"Mansur sessizdir.Mecali bile yoktur konuşmaya...Yine de zorlar kendini ve başını kaldırıp bakar celladın yüzüne."Taş atanlar bizim halimizi bilmez bizi anlamaz ki..."der."O yüzden atılan taşlar bizi incitmez.Ancak ya halden anlayanlar,dostumuz olanlar.Onlar değil taş,gül bile atsalar,o gül bizi incitir."