Reklam
Fakat aşık olmak sevmek değildir. İnsan nefret ederken de aşık olur.
Kendi kendine yalan söyleyip yalanını ciddiye alan insan sonunda ne kendinde, ne de çevresinde gerçeği seçemez olur, böylece hem kendisine, hem de başkalarına saygısızlık eder. Saygının olmadığı yerde sevgi de kaybolmaya başlar.
İşten, çeşit çeşit acı ve en çok da sürekli haksızlıktan, kişisel ve dünyevi günahlardan ezilmiş olan basit, alçakgönüllü Rus ruhu için en büyük ihtiyaç, teselli, kutsal bir varlık, bir ermiş bulup önünde secdeye kapanmaktır. "Bizler günahla, haksızlıkla, çeşitli dalaverelerle kaplıyız, ama dünyanın bir köşesinde kutsal, büyük birisi var; o, hak yolundadır, hakka ulaşmıştır, öyleyse dünyada hak vardır; günün birinde bize de gelmesini bekleyebiliriz. Kitapların vaat ettiği gibi, bir gün bütün dünyada hükmünü sürmeye başlayacaktır."
Canım annem. Gülümsüyor. Şaşırıyorum. Ne çok zaman olmuş onu gülümserken görmeyeli. Annesiz olmak uzay boşluğunda kaybolmak gibi bir şey. Köksüz ve amaçsız. Ona bakıyorum. Ne güzel bir hali var. Ne bilmediğim bir var olma içinde. Aniden onu anlıyorum. Bir kilit açılır gibi, sakin ama çok mucizevi. İçimi bir sevinç kaplıyor. Sonunda annemi anlıyorum. Sanki üzerimden dünyanın tüm yükü kalkıyor. Öyle ılık ve tatlı ki hayat, şaşıyorum.
Reklam