Reklam
Ben, beni terk eden, beni aldatan,
Bir sonu gelmeyen kâbusa atan
Kadının yaşarım hâtırasını;
Gönlüm tutuyorken hâlâ yasını
Maziyle uğraşan vuran dövüşen
Gururum kırılır... Lâmbadan düşen
Işıkta görürüm onun yüzünü,
Yeniden yaşarım her eski günü!
Boynuma dolanır sanki kolları,
Uzun kirpiklerle o anda yarı
Kapanan gözleri: Seviyorum, der!..
Arzuyla tutuşup kalbimde bir yer:
Söyle beni neden bıraktın? derim,
İçimden kahrolur ölmek isterim!.
Bir azap akarken heyecanıma
Uzanan kollarım düşer yanıma;
Önümden kaybolur o yavaş yavaş!.
Gönlüme dökülür iki damla yaş..
Bu böyle giderse öleceğim ben!.
Pul pul parıldıyorken ayın altında deniz,
Arkamdan sesi geldi ufka dalan eşlerin...
Bu ilkbahar gecesi yalnız benim kimsesiz.
Kimsesiz, son matemin yaşıyan yâdıyım;
Bir ah bile demeden can veren yiğitlerin
Yollarını gözleyen illerin evlâdıyım!
Şimdi tâ uzaklara, Şarka dönerken yüzüm,
Anladım ki zavallı yurdumun acısını
Duymayan bu beldede kimsesizim, öksüzüm!
Akan bir dalgalı nehri andıran
Gölgeler bir gelip bir gidiyordu
Omuzları çökük gözlerinde kan
Bu yolun sonunda her geçen sordu:
Netice bulmayan bir emel gibi
Bu dallar acaba çiçek açmaz mı?
Yoksa beklenilen esen yel gibi
Bir daha gelmeyen uzak bir yaz mı?