Ayşe Akgün

Ama bu gece başka…İçimden çıkmak gelmiyor.Dolunay yükseldikçe bana bir haller oluyor.Gönlümün medcezirleri coşuyor, kaçtığım bir yerlere doğru çekiliyorum.Şen meşrep bir midye gibi yosunlarla denize bağlanıyorum.İçimde fasılasız bir ses kısık ateşte fokurduyor,kal burda,kal burda,kal burda,diye üsteliyor.Denizin yüzeyinde gümüşten bir yol çizmiş, pırıl pırıl parlayan dolunaya hayranlıkla bakıyorum.
Sayfa 157·Kitabı okudu
Reklam
dönmek
Zaman…. Şu aynı nehirde iki kere yıkanmamızı ve aynı rüyadan iki kere uyanmamızı imkansız kılan.Bunlar hep onun marifeti.
Sayfa 119·Kitabı okudu
Proustyen bir an
Kafe Louvre birkaç adım ötemde. Gelmişken bir dilim pasta yemeden olmaz diye düşünüyorum. Belki de Proust’un Madeleine’lerinin uçup gitmiş bir zamanın ruhunu canlandırması gibi, Louvre’un çikolatalı pastalarının da beni eski günlere döndürebileceğini, yeniden o genç kadına dönüştüreceğini umuyorum.
Sayfa 114·Kitabı okudu
dönmek
Haber vermeden giderek, onu ardımda oklarını ancak kendine batırabilen yufka yürekli bir kirpi gibi şaşkın ve çaresiz bıraktığımda ne yapmıştı acaba? Çok acı çekmiş miydi, sancısı ne zaman dinmişti, dinmiş miydi? Zamanla öfkesinden özlem devşirmiş miydi? İnsanın kendine ve sevdiklerinde açtığı yaralar ne zaman iyileşir? İyileşir mi?
Sayfa 112·Kitabı okudu
“Hafıza şeytanın ta kendisidir “ demişti.”Hatırlayarak ölüyü diriltenileceği gibi,unutarak diriyi öldürebilir insan.Ağılı bir kudret bu, korkunç bir beceri.”
Sayfa 109·Kitabı okudu
Reklam