merve zülal
@suoitex
liseden başlayarak okuduklarımı giriyorum
Reklam
Ağır fantastik bir seri okurken araya bunun gibi eğlenceli romantik komedi kitapları eklemek akıllıca oluyor. Bir solukta bitti, okumadan önce kitap hakkında hiçbir fikrim yoktu ve açıkçası +18 sahnelerin bu kadar fazla olduğunu bilmiyordum. Ama anlatım biçimi betimlemelerle dolu, yazarın nasıl bu kadar detaylı söz sanatlarına başvurduğuna şaşırdığım bir kitaptı, bu nedenle bu durum beni fazla rahatsız etmedi. Serinin devamının da güzel olduğuna eminim, sadece kendi tarzıma uygun değil ve zaten kız kardeşlerden biriyle bağ kurmuşken diğerlerini pek de merak etmiyorum :)
Söyleyebileceğim fazla bir şey yok çünkü okuduğum en iyi seri ve ben nasıl üçüncü kitabı da okuyup bu evrene veda edeceğimi bilemiyorum, Böyle bir hikayeden mutlu son beklemek komik olur ama o kadar acı çektikten sonra insan karakterlerin artık mutlu olmasını, en azından çektikleri acıya değmesini istiyor. Ama savaş ne yazık ki hiçbir dönemde mutlu sonla bitmiyor ve kazanan da kaybeden de her zaman büyük yaralar alıyor. Bu kitapta Rin'in kendi benliğine kavuşma, Altan'a olan saplantısında derinlere inip kendini bundan arındırma ve bir yere ait hissetme çabasını okuyoruz. Ne yazık ki en güvenilen yerler ve insanlar bile sizi kelimenin tam anlamıyla sırtınızdan bıçaklayabiliyor. Rin'in "Yanan Tanrı"ya dönüşen halini okumaya sabırsızlanıyorum ama belli ki bu kolay olmayacak.
Agatha Christie'den iyi düşünülmüş bir cinayet kitabı daha. Bu kadının kitaplarının türünün en güzel örneklerinden olduğu tartışılamaz ama yazım stiline alışınca ilk okuduğunuz zamanki kadar heyecanlı ve ilgi çekici gelmiyor. Açıkçası fazla kalın olmadığından hemen bitirmek istedim, bu benimle alakalı bir durum da olabilir çünkü ben tamamen olaya odaklanılmasındansa iç çözümlemelere yer verilmesinden daha çok hoşlanırım ve bu kitaplar beni lisenin başlarında olduğu kadar eğlendirmiyor. Ayrıca cinayet romanı okuyorsanız betimlemeler olay yerini akılda canlandırmak adına çok önemli oluyor ama kitapta çok fazla uzun betimlemelerin olması okuyucuyu sıkar, az betimleme olması okuyucunun aklında soru işareti bırakır. O yüzden polisiye türünün filmlere ve dizilere daha çok yakıştığını düşünüyorum, özellikle üçüncü kişi anlatıcıyla yazılmış bir kitapsa. Belki de bu kitapla da alakalı olabilir çünkü karakterler çok yüzeysel ve hakkında kendi anlattıkları dışında pek bir şey bilmediğimiz kişilerdi, Doğu Ekspresinde Cinayet gibi her karakteri tanıma fırsatı sunulmamıştı. Ama her ne kadar fazla anlamasam fa aynı türde bu kadar fazla kitap yazdıktan sonra biraz durağanlaşmasını normal buluyorum. Bu kitabı diğerlerinden ayıran en önemli özelliği başlarda biraz paranormal bir olay havası olmasıydı ve keşke o hissiyat bir süre daha devam etseydi. Kısacası canınız ilgi çekici bir cinayet okumak istiyorsa alıp okuyabileceğiniz ideal bir kitap ama benim bir kitaptan beklentilerimi şu an için karşılamadığından fazla keyif almadım.
