merve zülal
@suoitex
liseden başlayarak okuduklarımı giriyorum
Reklam
Bir günde bitebilecek, ince bir hikaye kitabıydı. Hikayeler bir kahve eşliğinde, sanki bir büyüğünüz anlatıyormuş gibi okunabilen türde hikayelerdi. Hepsi ahlak ve dini inanışa dayanıyor, ve genel temaları iyilik yapmak, kötülükten sakınmak, açgözlü olmamak gibi incil öğretileri. Hikayelerin hepsinde tanrı, şeytan, cennet/cehennem gibi motifler yer alıyor. Her ne kadar küçük, ince veya kısa gibi gözükse de, bu yazarların dönemlerini, kendi düşünce ve ahlak anlayışlarını kaleme dökmesi, insanları doğru yola yönlendirme, kötülükten uzak tutma çabasında olması onları gerçekten büyük insanlar kılan yegane sebep. Bu kitapta da her ne kadar karamsar, nefret ve kinle dolu bir dünyada ve dönemde olsa da, insanlara dini ve inancı hatırlatarak, onları ahlaki doğruya yöneltmeye çalışmış Tolstoy. İnsana bildiklerini tazeletiyor ve insanın kendine dönüp bir öz eleştiri yapmasına olanak sağlıyor.
Şans eseri üst üste iki intihar temalı kitap okudum. İkisinde de başrol intihar etmek isteyen ve eden kişilerdi, ama yazarların bu temayı işleyişi ne kadar da farklılık gösteriyor. Gece Yarısı Kütüphanesi'nde insanın yaşadığı hayata şükretmesi gerektiği ve ne olursa olsun hayattan zevk almayı bilmesi gerektiği mesajı verilirken bu kitapta hayata karşı tamamen ilgisini yitirmiş, insanları anlamayan ve onlardan korkan bir başrolün bakış açısını okuyoruz. Karakteri anlamadığım, ona sinirlendiğim bölümler oldu. Anladığım, gerçekten hak verdiğim bölümler de. En önemlisi bambaşka bir insanın ölüme, yaşama, sevgiye ve insana yaklaşımını görmüş oldum. İnsanları eğlendirmeyi ister istemez amaç edinmiş dışadönük ama yalnız insanlar bu kitapta kendilerine dair anlamlı açıklamalar bulacaktır. Böyle bir kişiliğim olmadığından, kısa bir süreliğine bambaşka bir hayata misafirlik etmişim gibi hissettirdi.
Başka hayatlar yaşamış olsak da ait olduğumuz hayatın yine kendi hayatımız olduğunu gösteren, iyimser bir kitap. İnsanın en küçük seçimlerinin bile kendi ve diğer insanların hayatına ne kadar etkisi olduğu aktarılmış. Her ne kadar beni etkilese ve kendi hayatıma karşı olumlu bir bakış kazandırsa da, biraz fazla iyimser olduğunu düşünüyorum. (Spoiler) Kız kendi hayatına döndüğünde abisiyle tekrar konuşmaya başlıyor, komşusu onun için endişeleniyor, başka hayatlarında gördüğü insanları tekrar görüyor ve bu yaşama sevinci kazandırıyor. Ancak hayat her zaman bizim kendi seçimlerimizle alakalı değil. Bu mantıkla çevremizdeki insanların bize karşı tutumları ve kendi seçimleri de bizimkiler kadar önem arz ediyor. Abisi yanına gelmeseydi, komşusu güler yüzlü olmasaydı, çocuk piyano dersi almak istemeseydi, Bayan Elm ölmüş olsaydı yine böyle olacak mıydı? Yine yaşamaya devam etmek isteyecek miydi? Evet, her zaman kendimize dönüp bakmalı ve seçimlerimizden, yaşadığımız hayattan mutluluk duymalıyız ama başkalarının seçimleri ne olacak? Çünkü onların seçimleri de en az bizimkiler kadar hayatımıza etki ediyor. Kitabın sonu kafamda bu sorulara yol açtı ve aslında kitap pek benim isteyeceğim şekilde bitmedi, gerçekçi bulmadım. Ama yine de verdiği mesaj ve sunulan kurgu açısından farklı ve mutlaka okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
