Geçiciliğin Kesinliği
“Bilin ki dünya hayatı ancak bir oyun, eğlence, süs, aranızda övünme ve mal ile evlat çoğaltma yarışından ibarettir.”
— Hadîd / 20
Bu ifade, insan düşüncesinin vardığı en uç noktaların bile ötesinde duran yalın bir gerçeği işaret eder: görünür olanın mutlaklığı değil, geçiciliği.
Bazen tüm ideolojiler, tüm fikir sistemleri ve insanın kurduğu bütün anlam haritaları aynı noktada çözülür. Geride kalan şey, yalnızca değişimin kendisidir. Bu dünya; sabitlik iddiası taşıyan her düşünceyi sessizce tüketen, sürekli hareket hâlinde bir sahne gibidir.
Belki de bu yüzden, en güçlü hakikat iddiası bile sonunda aynı yere çıkar: insanın merkezde olmadığı, her şeyin akış içinde bulunduğu bir düzen.
Ve geriye şu soru kalır:
Bu akışın içinde, neyi gerçekten “kalıcı” sanıyoruz?
Sus, kimseler duymasın,
Duymasın, ölürüm ha.
Aymışam yarı gece,
Seni bulmuşam sonra.
Seni, kaburgamın altın parçası.
Seni, dişlerinde elma kokusu.
Bir daha hangi ana doğurur bizi?
Ruhum...
Mısra çekiyorum, haberin olsun.
Çarşılarin en küçük meyhanesi bu,
Saçları yüzümde kardeş, çocuksu.
Derimizin altında o olüm namussuzu...
Ve Ahmedin işi ilk rasgidiyor.
İlktir dost elinin hançersizliği...
Ağlıyor yeşil.
Ahmed ARİF
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Uçurum gibi büyür içimde hasretin.. Ve ben seni, var olmanın sınırında, yok olmanın ötesinde sevmişim.
Seni, kaburgamın altın parçası..
Seni, dişlerinde elma kokusu..
Bir daha hangi ana doğurur bizi?
Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni; bir daha hiçbir cihan bulamaz seni.
Gelgelelim, beter bize kısmetmiş. Ölüm böyle altı okka koymaz adama.
Haberin var mı taş duvar?
Demir kapı, kör pencere, yastığım, ranzam, zincirim
Uğruna ölümlere gidip geldiğim,
Zulamdaki mahzun resim,
Haberin var mı?
Sus, kimseler duymasın,
Duymasın, ölürüm ha.
Yokluğun, cehennemin öbür adıdır. Üşüyorum, kapama gözlerini..
Ahmet Arif
Ne için yorulacak bu ayaklar?
Hangi insanı düzeltmeye yeter?
Köşeme çekildim, fazla adaletede gelmiyor hayatlar,
Kendime yaramak neye yeter?
İnsan mazlumlara yardım etmezse zengin olsa ne yazar,
İşte tam da bu yüzden köşeme çekildim.
Kötüye sus desem ne yazar,
Hangi kötüyü durdurabilirim?
Karınca bile kavga ederken dünya malı için,
Neyi düzeltebiliriz zaten.
Artık adaletim susmaktır,
Zenginlik dünya malı değildir, sihirli bir değnektir bazen..
