Hafıza şeytanın ta kendisidir, demişti. Hatırlayarak ölüyü diriltebileceği gibi, unutarak diriyi öldürebilir insan. Ağılı bir kudret bu, korkunç bir beceri.
Babam asla ‘ dizlerimin üstüne çöküp başkaları benden katbekat acı çekiyor diye şükredeyim’ anlayışında olmamıştı. Neden yanıldığını da anlamıyordum çünkü hayatın böyle işlemediğini bilmeyen yoktu. Öyle işlese dünyanın en büyük talihsizi olduğuna karar kılınan kişi hariç hepimiz mutlu olurduk, oysa bildiğim çoğu insan mutsuzdu.