Çocukluk...
Sadece güzellik. İyiliğimiz.
Tanrıyı ve insanı yeniden yaratan büyü.
Yerleri gökleri ayine çeviren zamanlar.
Büyüme cezamız.
Ah o ölümle bile görmeyeceğimiz 'büyük saat.'
Büyük yalnızlığımız.
Öğretmenimiz tanrıdan korkun dedi
Ama tanrı çocukları neden korkutsun ki
Çocuklar da onun kadar dünyanın sahibi
Sonra onlar kimseyi korkutmaz ki
Nedense ben tanrıyı gökkuşağı sanıyorum
Çiçek açar, gülümser, yağar, biz altından geçeriz
Tanır kendini sevgisiz bırakmaz değil mi...
Çok sonra öğreneceksin ki
Öğretmenin ölümün resmini
Çizmemiş tahtaya
Büyümenin resmini, acının resmini
İnsan bunları ancak
İhtiyarlık çağlarında
Yapayalnız öğrenirmiş
Dönüp o çocukla
Bir daha yaşayarak.
Bunu da ölümden önce öğreneceksin.