Hayat, her şeye rağmen devam ediyor ve insan her şeye alışıyordu.
En büyük acılar bile zamanın o sessiz, amansız törpüsü altında aşınıp gidiyordu.
Hepimiz böyle değil miyiz? Alışan ve unutan ..
İnsan bir kere sevmek felaketine uğradı mı, artık kendi kendinin efendisi olmaktan çıkıyor; adeta görünmez zincirlerle bir başkasının iradesine bağlanıyor.
Sö konusu başkası, başkasının hisleri olunca bol keseden fikir sunarken, kendi hislerimiz söz konusu olunca nasıl göremiyoruz gerçeği .. Ya da görmek istemiyoruz.