İlahi yardımlar insanın heveslerine göre gelmez. Bazen kişinin darmadağın edilmesi bir tür yardımdır. Bazen ruh halinin bozulması ona verilmiş bir destektir. Nefsin incitilmiş olmasından dolayı bunlara yardım değil de azapmış gözüyle bakılması bu hakikati değiştirmez.
İnsan için “çaresizlik” ve “çıkmaza girmişlik” kainattaki dengeleri yerinden oynatabilecek güce sahip bir hazinedir. Çaresiz insan, bir çok çaresi olan insana nazaran daha güçlüdür. Çünkü kurtulma yolları olan insan, çıkış yollarına ve kendine güvenirken, kurtuluş çaresi kalmayan birinin yalnızca Rabbine güvenmekten başka seçeneği yoktur. İşte bu yüzden daha güçlüdür ve kurtuluşa başkalarından daha yakındır. Duadan başka silahı kalmamış birinden daha güçlü bir ordusu yoktur dünyanın.
Musibet yaşamamış insanlar, içlerindeki mühim kabiliyetleri açığa çıkaramadıları için, depresif bir hal içerisindedirler. Zira inkişaf etmeyen yetenekler insana musibetlerden daha çok azap verir.