Zehra Tanrıverdi
@syntanrverdi
Algernona ÇiçeklerDuygu ve Düşünce
Hayatımda ilk defa bir kitabın sonuna gelmek istemedim… çünkü sonunu aslında başından beri içimde biliyordum. Charlie’nin başına ne geleceğini, onun da Algernon’ı izlerken fark ettiği o kaçınılmaz sona doğru yürüdüğünü…
Ve belki de en acısı şu:
İnsan bazen yaşayacağı acıyı önceden fark eder… ama yine de yaşar.
Charlie bunu yaptı.
Kendini hazırladı.
Vedalaştı.
Eksik kalan her şeyi tamamlamaya çalıştı.
Kalbinin yaralarını bile kendi kendine sardı…
Ama burada asıl mesele şu bence:
Bilmek mi daha ağır… yoksa hiç bilmemek mi?
Çünkü bir yerde şunu düşündüm…
Belki de en büyük trajedi, hayalini kurduğun hayatı yaşayıp… sonra onu hatırlayamayacak olmak.
Bir insan için bundan daha sessiz bir yıkım olabilir mi?
Ama bir yandan da…
Charlie’nin o kısa sürede yaşadığı farkındalık, o “uyanış”…
Aslında bir ömre bedeldi.
Çünkü biz çoğu şeyi hiç fark etmeden yaşıyoruz.
Seviyoruz ama farkında değiliz.
Kırılıyoruz ama anlamlandıramıyoruz.
Mutlu oluyoruz ama değerini bilmiyoruz.
Charlie hepsini gördü.
En saf halinden en karmaşık haline kadar insan olmayı yaşadı.
Veronika ölmek istiyor.!1000Kitap
“Veronika Ölmek İstiyor” öyle yüzeyden okunacak bir kitap değil… seni direkt insanın en karanlık yerine götürüyor. Ama orada bırakmıyor, tam aksine hayatın değerini tokat gibi hissettiriyor.
Veronika karakteriyle başlıyorsun. Dışarıdan bakınca “her şeyi var” diyebileceğin bir hayatı var: genç, güzel, düzenli… ama iç dünyası tamamen boşluk. Asıl çarpıcı olan bu zaten; insanın mutsuz olması için illa büyük bir felaket yaşaması gerekmiyor. Bazen hiçbir şey hissetmemek en büyük çöküş oluyor. Veronika’nın kararı da tam olarak buradan geliyor: yaşamaktan yorulmuşluk, anlam bulamama.
Sonra bir akıl hastanesine giriyoruz ve hikâye orada derinleşiyor. Oradaki diğer karakterler aslında kitabın en güçlü tarafı.
Mesela Zedka… Dış dünyada “normal” kabul edilen hayata uyum sağlayamayan ama aslında kendi gerçekliğini daha dürüst yaşayan bir kadın. Onun üzerinden şu sorgulatılıyor:
Gerçekten deli olan kim? Sisteme uymayan mı, yoksa sorgulamadan yaşayan mı?
Bir de Mari var. Hayatını mantık ve kontrol üzerine kurmuş ama sonunda kaygının içinde kaybolmuş biri. Onun hikâyesi sana şunu söylüyor: Her şeyi doğru yapmak, mutlu olacağın anlamına gelmiyor.
Eduard karakteri ise biraz daha sessiz ama derin. Kendi içine kapanmış, dış dünyayla bağını koparmış biri. Ama onun içinde bambaşka bir dünya var. Onun varlığı kitapta umutla delilik arasında ince bir çizgi kuruyor.
Kitabın ana teması çok net ama bir o kadar da rahatsız edici:
Yaşamak gerçekten bizim seçtiğimiz bir şey mi, yoksa sadece alışkanlık mı?
Paulo Coelho burada hayatın anlamını klasik motivasyon cümleleriyle anlatmıyor. Aksine, ölümü merkeze koyarak yaşamı sorgulatıyor. Veronika’nın içinde bulunduğu durum ilerledikçe, aslında yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu daha sert hissediyorsun.
Bir diğer güçlü tema da “normal olma