Ne garip,insan daima,yani kocamış bir ihtiyar bile olsa,çocukluğunda gizli.Hatta belki çocukluğun tek bir anında.Bir kokuda,dokunuşta,sözde,tebessümde yahut gözyaşında.Çocukluk dediğimiz şey,kendi sırrında kırılmış bir ayna gibi,baktıkça batıyor insana..
Zihin tuzaklarla doludur. Kendi kendine çelme takar durur. İstemez yürümeyi,gelişmeyi,öğrenmeyi,zorlanmayı. Alışkın olduğu yerde hep aynı şekilde sayıp durmayı tercih eder.Mevcut durumunu korumak ister. Bu yüzden kaybolup gider pek çok fırsat,pek çok sınav ve pek çok mucize..