Bu serini bittiğine inanmak benim için çok güç. Karakterleri son kez okumak beni deli dehşet üzüyor. Bu karakterler bana çok şey kattı. Şu anki benliğimde eminim ki onlardan parçalar taşıyorum. Bu bir veda mı bilmiyorum. Aklımda daima kalacak bunu biliyorum ama onları bir kitapta daha görecek miyiz bilmiyoruz. Bir yolculuk/bir seri daha bitti. Belki bu serinin değeri bazı kimseler için çok değil. Belki kitapta kendilerini göremediler. Belki onlara bağlanamadılar.
Hala içimde hafif bir hüzün var ve bunları biraz daha yazmaya devam edersem ağlayacağım bu yüzden şimdi konuya geçelim
Kitap Eira’nın gerçekten de son yolculuğunu anlatıyor. Yine ne o karşısına çıkabilecekleri biliyor ne de biz. Eira aslına önceki kitaplarda kaybettiği birinin gidişi sindiremediğinden onu geri getirme yolculuğunu,yolculuğunda karşısına çıkan engelleri anlatıyor. Onun duyguları fazlasıyla anlayabiliyoruz. Onda kendimizden parçaları buluyoruz. Aslında kitapta ağlamamızın nedenlerinden biri de bu. Aslına bakarsanız ben kendimi en çok Marloda görüyorum. Siz de eminim ki bu kitabı okuduğunuzda birini kendiniz olarak göreceksiniz. Ve “Aa tek ben bu şekilde hissetmiyormuşum” diyeceksiniz. Bu hikayeyi bizde ithaf ettiği için Damla’ya teşekkür ediyorum. Aynı zamanda bu hikayeyi bizle buluşturduğu için de… yol senden yana olsun Damla