Karanlık kuyudan tahta uzanan,
Yolları gül kılan, canan yapan aşk imiş.
Züleyha kalbiyle yanıp tutuşan,
Yusuf’u Mısır’a sultan yapan aşk imiş.
Kenan illerinde Yakup ağlarken,
Gözüne çekilen milmiş, akimiş.
Tokadî söyler hep zindan mülkünü,
Köleyi saraya döndüren aşk imiş.
Güneş iner denize, sessizleşir her kıyı,
Bir ışık yolu uzanır maviliğin bağrına.
Dağlar bile susarken dinler ömrün sırrını,
Kalbim de dalga dalga karışır hatırına.
Zannetme bu dünya seninle döner.
Sen yoksan saatler durur zannetme.
Zannetme gidersen yıldızlar söner,
Gelmezsen denizler kurur zannetme.
Bir gün yorulursun yol bile olsan,
Denize kadarsın sel bile olsan.
Olmaz ya dikensiz gül bile olsan,
Güller hep tomurcuk kalır zannetme.
Metin Vural