Tahsin Gün
@tahsingun
Librum Lictorem
İşletme / ihracat
Üniversite
İstanbul
Balıkesir
9 kütüphaneci puanı
516 okur puanıŞubat 2013 tarihinde katıldı
EYLEM OLARAK FOTOĞRAF
10.BÖLÜM
EYLEM OLARAK FOTOĞRAF
Fotoğraf makinesi, dünya ve ben (2)
Dünya ile aramızda aracı olan fotoğraf makinesi, aynı zamanda bizi, dışarısı tarafından yutulma ve açık alanlarda kaybolma korkusuyla içimizde kapanmamaya, hayatın dışında kalmamaya davet eder. Sınır çizgilerinin hem genişlemesine hem de somutlaşmasına sebep olur. (...)
Seyahate çıkarken genelde fotoğraf makinesini yanımıza alırız. O bilinmeyene karşı bize güven veren bir keşif ve işaretleme aracıdır. Makineyle yeni gözlemlerimizi kaydeder ve özümseriz, çok kevvetli ve yalın hislere kapıldığımızda o bize paravan olur. Dış dünyadaki çok şiddetli, çok yoğun olabilecek şeylerle bizim aramızda aracılık eder, tıpkı bizim gibi. Karanlığı algılamaya, geceyi deşmeye ve ufkumuzu genişletmeye davet eder. Here şeyin ötesini görmeye çağırır ısrarla. Tam ışığın da karanlığın da körleştirmesi karşılığında o, aşırı uçlar arasında aracılık yapar.
İşte fotoğrafın bu özümseme işlevi, bilmediğimiz bir şehre veya ülkeye vardığımızda çok sayıda fotoğraf çekmemizi açıklar. Hem yenilik karşısında arzularımız kabardığı için hem de yeni olduğundan bizi şaşkına çeviren bir mekana alışmak için fotoğrafa başvururuz. (...)
Sayfa 178 - Çeviren: Zehranur Yılmaz Kahyaoğulları, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Temmuz 2023, Ces Photos Qui Nous Parlent, 2014·Kitabı okudu
giriş
Çocukken çektiğim ilk fotoğraflar üst üste binmiş fotoğraflardı. Yani ikisi birarada fotoğraflar, iki çocuğun bir bedende bulunması gibi. Çiçekcilik fuarlarındaki çiçek resimlerim, negatiflerde öylesine birbirine geçiyordu ki görüntüler bulanıklaşıyor, onları birbirinden ayırt etmek zorlaşıyordu. Ölen ikizi için çiçekli bir defin töreni olmamışsa yaşayan kız çocuğu yerini nasıl bulsun? Sonra dedemin o değerli kahverengi kutusundaki fotoğraf makinesiyle çektiğim başka fotoğraflar aklıma geliyor: Jardin des Tuilleries'in beyaz heykelleri, boş sandalyeler, kış mevsimi. İlk fotoğraflarım hangileriydi sahi? Bunlar mı, yoksa şunlar mı? Kardeşlerin büyüğü hangisi? Atalarımızın olduğu bir geçitteyiz adeta, meçhul insanların hayaletimsi heykelleriyle çevrelenmiş bir havzanın ve artık mevcut olmayışın etrafında dönüyoruz. Tekneler rüzgarın seyrine göre yüzüyor burada. Farkında olmadan bu dilsiz atalar meclisine sorular soruyorum; gözümün önündeki çiçeklerin karmaşasını fotoğraflıyorum.
Daha sonra, ergenlik çağında, doğum günü hediyem olan fotoğraf makinemi deniz kenarında bir girintinin içine, kayanın oyuğu gibi bir yerde bırakacaktım. Ama döndüğümde onu bulamayacak, anne babama söylemeden aynı makineden alacaktım. Yıllar boyunca kullandığım bu makinenin objektiflerini hayatıma uyarladım, ağır gelmeye başlasa da onu yanımdan ayırmadım. Bugün artık kullanmasam da, şimdiki hayatımla uyumlu daha yeni model bir makineye geçmiş olsam da, o hala masamın yanında duruyor. Geçmişimizden kurtulamayız; bugünü farklı algılamaya hazır olduğumuzda ondan ayrılırız. İşte o zaman bu yeni bakış açısı bizi daha geniş bir pencereden bakmaya zorlar.
Sayfa 1 - Çeviren: Zehranur Yılmaz Kahyaoğulları, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Temmuz 2023, Ces Photos Qui Nous Parlent, 2014·Kitabı okudu
5. Bölüm: Aile İmgesiFotoğraf Felsefesi
Aile grubu fotoğrafı, bize sistem temsilinin belirli bir zamandaki imgesini sunar. Aile üyelerinin arasında olup biteni yakalama işlevi görür. Aile terapisinde olduğu gibi, her biri diğerleriyle olan etkileşimiyle görünür. Bazı durumlardaysa anlatılması mümkün olmayan şey görünür hale gelir. Akla gelmeyecek şey işte burada, gözlerimizin önünde sahneye giriş yapar. Böyle durumlarda ortaya çıkan, çoğunlukla kötü muamele ve istismar tablosudur. Aile fotoğraflarında açıkça görülen, ancak kimsenin endişelenmediği ıstıraplı beden ayan beyan göz önüne serilir. Anoreksiya konuşur, cilt hastalıkları açığa çıkar, depresyon kendini gösterir, dalgın ya da korku dolu bakışlar objektifle buluşur ya da gözler kaçırılır, fotoğraftaki çocuk sıkışmış, sıkı sıkıya tutunmuş, teşhir edilmiş haldedir veya yakınıyla arasına mesafe koymuş, yüzünün bir kısmını saklamış durumdadır. Fotoğraf sizi, ailede görmek istemediğiniz şeylere bakmaya davet eder.
Yaşanmış acıların görünür hale gelmesiyle birlikte artık inkâr edilen ya da yumuşatılan, sessiz kalınan ya da geçistirilen şey hakkında konuşulabilir. Söz konusu olay uzun süre saklandığında hastanın bazen somut bir kanıta ihtiyacı olur. Vücudundaki belirti ya da daha eskiye dayanan ve fotoğrafta görülen semptom, hatıralarına güvenmesini söyler ona. Şüpheli ifadeler ve tutumlar onun lehine tanıklık eder. İstismarla el konmuş olan ve acısı sezilmeyen beden, güçlü bir şekilde geri döner ve fotoğrafta kendi hakikatini haykırır. İmge aynasıyla yüzleşmek, yaşanan deneyimin farkına varılmasına ve işlenmesine, ardından da çocukluk ve ergenlik travmalarından yavaş yavaş uzaklaşılmasına izin verir. Aile içindeki suistimal, dışarıdan bakan dikkatsiz gözlere görünmez genellikle, ancak yine de fotoğraflarda herşeyi gizlemek, ideal bir aile imajı vermek de
Sayfa 101 - Çeviren: Zehranur Yılmaz Kahyaoğulları, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Temmuz 2023, Ces Photos Qui Nous Parlent, 2014·Kitabı okudu
