Aile grubu fotoğrafı, bize sistem temsilinin belirli bir zamandaki imgesini sunar. Aile üyelerinin arasında olup biteni yakalama işlevi görür. Aile terapisinde olduğu gibi, her biri diğerleriyle olan etkileşimiyle görünür. Bazı durumlardaysa anlatılması mümkün olmayan şey görünür hale gelir. Akla gelmeyecek şey işte burada, gözlerimizin önünde sahneye giriş yapar. Böyle durumlarda ortaya çıkan, çoğunlukla kötü muamele ve istismar tablosudur. Aile fotoğraflarında açıkça görülen, ancak kimsenin endişelenmediği ıstıraplı beden ayan beyan göz önüne serilir. Anoreksiya konuşur, cilt hastalıkları açığa çıkar, depresyon kendini gösterir, dalgın ya da korku dolu bakışlar objektifle buluşur ya da gözler kaçırılır, fotoğraftaki çocuk sıkışmış, sıkı sıkıya tutunmuş, teşhir edilmiş haldedir veya yakınıyla arasına mesafe koymuş, yüzünün bir kısmını saklamış durumdadır. Fotoğraf sizi, ailede görmek istemediğiniz şeylere bakmaya davet eder.
Yaşanmış acıların görünür hale gelmesiyle birlikte artık inkâr edilen ya da yumuşatılan, sessiz kalınan ya da geçistirilen şey hakkında konuşulabilir. Söz konusu olay uzun süre saklandığında hastanın bazen somut bir kanıta ihtiyacı olur. Vücudundaki belirti ya da daha eskiye dayanan ve fotoğrafta görülen semptom, hatıralarına güvenmesini söyler ona. Şüpheli ifadeler ve tutumlar onun lehine tanıklık eder. İstismarla el konmuş olan ve acısı sezilmeyen beden, güçlü bir şekilde geri döner ve fotoğrafta kendi hakikatini haykırır. İmge aynasıyla yüzleşmek, yaşanan deneyimin farkına varılmasına ve işlenmesine, ardından da çocukluk ve ergenlik travmalarından yavaş yavaş uzaklaşılmasına izin verir. Aile içindeki suistimal, dışarıdan bakan dikkatsiz gözlere görünmez genellikle, ancak yine de fotoğraflarda herşeyi gizlemek, ideal bir aile imajı vermek de