BRONZ SÜVARİ VE MODERN HAKİKAT REJİMİNİN EPİSTEMOLOJİK İFLASI
Müellifimiz, çocukluk hafızasında yer eden o sarsıcı "bronz süvari ve plastik leğen takası" metaforunu, asrımızın küresel ontolojik buhranının bir hülasası olarak önümüze koymaktadır. Takasa bakıldığında alelade bir ticari mübadele gibi görünmektedir lakin insanın kadim, köklü, ahlaki ve ontolojik olanı (bronz süvariyi), cazip, hafif, ucuz ve muvakkat olan yeninin (parlak plastik leğenin) seküler şehvetine feda edişinin adıdır. Modern çağ zamanı çizgisel bir ilerleme olarak vazederken; yeni olanı "ileri ve iyi", eski olanı ise "geri ve değersiz" ilan eden habis bir cetvel icat etmiştir. Oysa bu cetvel fıtrata vurulmuş en büyük darbedir. Müellifin sorduğu o can alıcı sual: "İnsan, hakikatin sahibi midir, yoksa muhatabı mı?" sorusu işte bu tahlilin kelami mihverini oluşturur.
Ehl-i Sünnet ve Cemaat akidesi sarahatle ilan eder ki: İnsan hakikatin vaz'edicisi, hâkimi ve sahibi olamaz ancak ve ancak aziz bir muhatabı olabilir. İnsanın şu dünyadaki şerefi, hakikati kendi hevasına göre eğip bükmesinde olamaz bilakis Allah Teala’nın kelamına ve fıtratın mizanına sadık bir muhatap olabilmesindedir.
Müellif, eserinde Orta Çağ'ın döngüsel, ritüel ve ibadet merkezli zamanı ile büyüyen şehrin borç, vade, verimlilik ve hesap merkezli çizgisel tüccar zamanı arasındaki kavgayı derinlemesine analiz eder. Zaman daha ince bölündükçe emek ölçülebilir hale gelmiş; manastırın kolektif disiplin çanı nihayetinde modern fabrikanın sirenine ve günümüz dijital algoritmalarının saniyelerine evrilmiştir. Zaman artık bir tahakküm aracı olmuş tefekkür alanından çıkmıştır.
İslam tasavvurunda zaman, alelade bir kronometre akışı veya paraya tahvil edilecek mekanik bir zemin değildir. Zaman, Allah Teala’nın insana lütfettiği en büyük ontolojik sermaye yani mukaddes VAKİTtir. Zaman asra kasem edilerek
Loasra Kıtası’nda Güç, İnanç ve İhanet: Karanlık Bir Epik Kurgu1000Kitap
#okudumbitti
Karşımızda; tek bir taht kavgasının çok ötesine geçen, coğrafyanın her bir köşesine yayılmış inanç çatışmalarını, siyasi entrikaları ve insan psikolojisinin karanlık dehlizlerini başarıyla işleyen dinamik bir anlatı var. Hikaye, doğrusal olmayan zaman çizgisi ve farklı cephelerdeki karakterlerin kader ortaklıklarıyla sürekli uyanık tutan bir yapıya sahip.
Güçlü Atmosfer ve Katmanlı Dünya İnşası
Yazar, Derb Ülkesi’nin fevri krallığından Marine Adası’nın tecrit edilmiş huzuruna, Finy’nin devrimci yapısından Kongara Vadisi’nin pamuk ipliğine bağlı diplomatik dengelerine kadar son derece canlı ve gri tonlara sahip bir dünya inşa etmiş. Coğrafyanın ve takvim sisteminin kuralları, anlatının felsefi arka planıyla (Kızıl Toprak inancı, Kaihen kültü ve Peygamber Augan doktrini) çok iyi harmanlanmış. Dinlerin ve ideolojilerin kitleleri nasıl yönlendirdiği, tarikatların yeraltına iniş stratejileri ve devlet aygıtının (Teagun gibi casus teşkilatlarının) buna verdiği refleksler hikayeye güçlü bir gerçekçilik katıyor.
Karakterlerin Gri Dünyası ve Ters Köşeler
Metnin en başarılı olduğu yönlerden biri, karakterlerin mutlak "iyi" ya da "kötü" olarak çizilmemesi. Kraliyet muhafızları Talas ve Zennan arasındaki dinamik, yükselme arzusu ile vicdan arasındaki o ince çizgi çok başarılı aktarılmış. Güç arzusunun en sadık görüneni bile nasıl bir piyon ya da şah oyununa dönüştürebileceğini izlemek büyük bir keyif. Yan karakterlerin (Lotus, Kuaugun, Prenses Asugna, sahte elçi Bahkus vb.) her birinin kendi geçmiş hikayeleriyle ana olay örgüsüne organik bağlarla bağlanması anlatıyı zenginleştirmiş. Özellikle Kongara Vadisi’ndeki "adalet terazisi ile güç terazisi" ikilemi, hikayenin felsefi derinliğini artırıyor.
Merak Unsuru ve Ritim
Bölümler arasındaki
Gazi Ahmet Muhtar Paşanın yazmış olduğu Msb'nin internet sitesinden pdf olarak bulacağımız bu kitap, bir Osmanlı Paşasının yenileşme çabaları ile oluşturduğu bir takvim dönüştürücüdür.Rumi ve hicri takvimlerin miladi takvime çevirisidir ve tarihle alakalı çalışmalarda kullanılabilecek bir eserdir.
On yaşındaki lösemi hastası Oscar için artık yapılabilecek pek bir şey kalmamıştır. Son günlerini yaşayan Oscar'a bu gerçek açıkça söylenmese de, ailesiyle doktorunun konuşmalarına kulak misafiri olduğunda durumu öğrenir. Kendisine gerçeği söylemeyen insanlara karşı öfke ve kırgınlık duyan Oscar'ın hayatı, o günlerde tanıştığı yaşlı hasta bakıcı Rosa Anne ile değişmeye başlar.
Rosa Anne, geçmişte güreşçilik yapmış, hayat tecrübesi yüksek bir kadındır. Yaşadıkları, hastalığı ve ailesinin tutumu nedeniyle Tanrı'ya inanmayan Oscar'a her gün Tanrı'ya bir mektup yazmasını önerir. Bunun üzerine Oscar, başından geçenleri, korkularını, hayallerini ve düşüncelerini bu mektuplarda anlatmaya başlar.
Rosa Anne ayrıca çocukluğunda duyduğu bir inanışı Oscar'la paylaşır: Yılın sonuna kalan on iki günün, gelecek yılın on iki ayını temsil ettiğini söyler. Eğer buna inanırsa, kalan on iki gününün her birinde on yıl yaşlanarak yaşayamadığı ömrü deneyimleyebileceğini anlatır. Böylece Oscar, sembolik olarak çocukluğundan yaşlılığına kadar uzanan bir hayatı yalnızca on iki günde yaşar.
On iki günün sonunda Oscar hayata veda ettiğinde, takvim yaşına göre değil ama deneyimlediği yaşamın derinliğiyle yüz yirmi yaşındadır.
Peki hayat, yalnızca uzun yıllar boyunca yaşamak mıdır? Yoksa uzun bir yaşamın anlamını kısa bir ömre sığdırabilmek midir? Schmitt, bu kısa romanında böylesine ağır bir konuyu karamsarlığa kapılmadan, sıcak, duygusal ve son derece akıcı bir anlatımla ele almayı başarır. Kitap, ölümden çok yaşamın değerini; süreden çok anlamı sorgulayan etkileyici bir metindir.
Dördüncü sayı; düşsel kurgu ile korku, mitoloji ve bilimkurgunun farklı damarlarını aynı çatı altında buluştururken anlatıların merkezine insanın kadim korkularını, açgözlülüğünü, yalnızlığını ve bilinmeyen karşısındaki çaresizliğini yerleştiriyor. Seçkide yer alan öyküler kimi zaman Göktanrı inancının izlerini taşıyan karanlık masallarla, kimi zaman savaş sonrası distopyalarla, kimi zaman da doğaüstü varlıkların gölgesinde şekillenen ruhsal çözümlemelerle okuru karşılıyor.
Geceye Doğan (Emrah KUTLUK & Emre BOZKUŞ); Öncelikle öykü yorumlamanın nedeni; 2024 yılında hayatını kaybeden Emrah Kutluk Bey ile hiçbir problem yoktur. Başkaların yaptığı saygısızlığından dolayı ortak projede kimsenin günahına giremem. Tengri'nin huzuruna ölmüş birinin hele de hiç tanışmamışlığın olmadığı halde onun kulluk hakkıyla çıkamam. Öykü; akıcılık, sürükleyicilik ve merakın ön planda olduğunu görüyoruz. Göktanrı inancına bağlı bir kadının tek başına çocuğunu doğurduğunu görüyoruz. Öyküde Lilith eşdeğeri Albız'ın, annenin ciğerini çiğ çiğ çiğneyerek yemesinin nedeni ise kadim zamanlarda savaşçı bir ulus olduğumuz için yazılı bir kaynak geride bırakamadığımızdan dolayı Albız'ın asıl öyküsünü unutarak lohusa kadınlara ve çocuklara musalat olmasına mantıklı olarak böyle bir neden bulmuşuz. Öykünün sonunda Umay Ana gelip yetim bebeği, Albız'dan koruduğunu gördük. Giderken bebeği yetim bırakmak için öldürülen annesine yeniden yaşam vermesi için Tengri'nin huzuruna çıkmak için otağdan ayrıldı. İyi düşünen okurlar öykünün sonu böyle yorumlayarak tamamlayacaklar.
Pencere Komşum (Esra SÖNMEZ); Akıcılık, sürükleyicilik ve merak uyandırıcılığın uyum içinde dans ettiği öyküde fırtınalı havaların korkunç yanını bizlere sunuyor. Fırtınalı havalarda beliriveren insanların bilinçlerini oyuncağa
Geçmişe sığınmak mı ,Orada hapsolmak mı?İnceleme
Puan vermedi·296 syf.··
Beğendi
·2026 27. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 13 Mayıs 2026 15:24
Başta her şey çok masum. Hafızasını kaybeden yaşlılar için 60’ları, 70’leri yeniden inşa etmek harika bir fikir gibi geliyor. Eski mobilyalar, o dönemin sigara markaları, eski gazete kupürleri... İnsan "Ne güzel bir iyilik," diyor. Ama sonra olay çığırından çıkıyor. Sadece hastalar değil, sağlıklı insanlar da "Bugün çok berbat, ben 80'lerde yaşamak istiyorum," demeye başlıyor.Eskiden her şey ne kadar güzeldi diye diye kafayı yedik, en sonunda hepimiz her şeyi unutmaya başladık. Kitapta bir doktor var, bu adam "Madem herkes bugünden kaçmak istiyor, ben de onlara eski günleri geri vereyim" diyor. Hastaneler kuruyor, içini aynı eski evlerimiz gibi döşüyor; eski radyolar, eski koltuklar, hatta o zamanın gazozları bile var. İnsanlar oraya girince sanki 30-40 yıl öncesine dönmüş gibi seviniyorlar.Etrafta o kadar çok unutkanlık, o kadar çok hastalık var ki, sanki dünya bir olmuş hepimize "Hadi amca, teyze, al şu bandı yapıştır, her şeyi unut, rahatla" diyor gibi. Doktorlar hemen teşhisi koyup bizi bir kenara ayırıyor. Aslında biz unutmak istemiyoruz, sadece yaşadığımız şu günleri sevmiyoruz. Kitap bana şunu düşündürdü: Herkes her şeyi unutursa, kim doğruyu söyleyecek? Kim bize eski halimizi hatırlatacak?Geleceği düşünmekten yorulduğumuz için bizi geçmişe hapsediyorlar. O klinik dedikleri yerler başta huzur evi gibi geliyor ama sonra bir bakıyorsun ki herkes oraya doluşmuş, dışarıda hayat durmuş. Sanki herkes "Aman yarını görmeyeyim de dünle idare edeyim" diyor. Yazar burada bizi uyarıyor; geçmiş ne kadar güzel olursa olsun, orası bir ilaç değil aslında bir tuzak. Bugünü yaşamayı beceremezsek, bizi o bantlarla, o ilaçlarla eski bir takvim yaprağının içine hapsedecekler. Yani kitap "Geçmişine sahip çık ama içinde kaybolma, yoksa seni hasta diye bir odaya kapatırlar" diyor.En