karanlıkta bırakılan benmişim gibi geliyor nedense... ne zamanı ne de hayatı tutabildim gibi geliyor avuçlarımda. istediğim kararı vereyim yine de değişmiyor. hayatın kendisi filme dönmüş ve ben sadece izleyen bir seyirciyim. galiba başlarken korkaktım ve şimdi de korkaklıklarımın bedelini ödüyorum.
uzaklardan gelen geminin sahile vuran öksüz dalgaları gibi hissetti içindeki acıyı. gemi çoktan uzaklaşmış, kalbine çarpan yalnızca dalgalardı. geçmişi özleyemeyecek kadar uzak ve kendini yabancı hissetti. geri dönüş, kendi toprağını santim santim, karış karış kazdığı mezarı olacaktı. şimdi her şeyin biraz daha farkındaydı: yaşamak, unutmaktan değil barışmaktan ve bağışlamaktan geçiyordu.