Enise
@tankisi
89 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Terapi ancak kendimizi olduğumuz gibi tanımaya razı olunca işe yarar. Olmak istediğimiz olunca değil.”
Orman sen elimi tutunca başlardı,
Yarılırdı bir incir ortasından.
Koşardık yukarı iki büklüm, soluk soluğa.
Alabalıklarla düşe kalka, çam pürleri
Keserdi hızımızı, Elimi Bırakma, Elimi
Bırakma...
Sonra kayardık ta aşağılara.
Ve alçalırdı sessizlik bir ağaç gibi
Kök salardı sende ve bende, arayarak
Toprağın sıraya dizilmiş suyunu.
Ayçiçeğinden göğüslerin döner ışığa
Yürürdüm göğsünde öğle saatleri gibi,
Yürürdüm bir anıt kemeri gibi iki yanında.
Sonra gene başlardık koşmağa,
Yukarı, daha yukarı, çukur sularına
Göklerin. öperdim seni, titrerdin, parçalanmış
Anları birleştiren sevi düş görmez: Ey orman,
Ey avlanmış atın falı, ey yeniden başlamanın
Aç güvercini! Falımız yok bizim.
Yaktık onu göçmen kuşların gözlerindeki
Benek, gagalarındaki tekçil dane gibi
Daha gün doğarken. Falımız yok bizim.
Benim sıkıldığım şey ezbere dayalı yapılan her şey.
Kendi benliğim bile bu ezberin bir parçası.
Belki tepkilerim, seçimlerim, sınırlarım.
Bunların her biri ezberlenmiş bir şey.
Korkuya karşı verilen her tepki ezberlenmiş bir şey.
Bu yazılanlar bile belleğimde yer tutan düşüncelerin bir sonucu. Yani onlar da ezberlenmiş. Ve ben bundan sıkıldım işte; kafamın içindeki o yaşanmışlıklardan bir türlü çıkamadığım için aşamadığım için ezberlediğim için…