Tarkan Yardım
@tarkannn
İhtiyaçtan
örneğin,sonucu çok kanlı olabileceği için kar maskeli iki kişi aralarında konuşurken birbirlerinin ironi yaptığını asla varsaymazdı ki bence iletişim,herhangi bir konuşmadan ironiyi çıkarınca geriye kalan her şeydi.belki de bu insanlarla öylesine iyi anlaşmamın nedeni,aramızda ortak bir nokta olmasıydı.benim yüzümde de mimik yoktu.dolayısıyla hepimiz yüzsüzdük.ve yüzü açık olan insanların yaptığı gibi,birbirimizin ne demek istediğini çözmeye çalışmakla zaman kaybetmiyorduk.onun yerine,duyduklarımızın ne kadarının yalan olduğunu anlamaya çalışıyorduk.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
öncelikle umut denilen o ağır uyuşturucu…sonrasında bütün vatandaşlık görevlerini yerine getiren bireyin sırf bütün vatandaşlık görevlerini yerine getiriyor diye, bir aptal gibi kendini güvende hissetmesi…son olarakta insanoğlunun bu kadar gaddar olamayacağına dair garip bir inanç…
belki de olması gereken buydu.ne de olsa uzun zamandır insan nesnenin önderliğinde ilerliyordu.daha doğrusu,yeni olan hangi nesne varsa insanı o yönetiyordu.insan sadece yeni olana sahip olmak için çalışıyordu.yeniliğin ve yeni olan her şeyin ne kadar sevildiğini düşündüm.bebekler bile belki de bu yüzden seviliyordu.hiç kullanılmamış insanlar oldukları için.son model,gıcır gıcır,el değilmemiş bir et parçası…her ne kadar onlar benimkinden bir şey anlayamasa da ben insanların yüzünde şunu görebiliyordum: hepsi de yeni nesnesiyle daha mutluydu.onun içinde yürürken dikkat ettim insan ve nesnesinin arasına girmemeye özen gösterdim.nasıl bir köpekle sahibin arasına girilmezse,ben de insan ve nesnesinden uzak durdum.Ya da nesne ve insanından.çünkü bu durumda nesneyi bir köpek gibi takip eden insandı.
Ama bir enstrüman çalmayı öğrenmek, geleceğe dair kurulabilecek en saf hayallerden biriydi. Çünkü o enstrüman da ustalaşana kadar insanın önünde her gün yeni bir yol açılırdı. Her defasında farklı bir yol… Bu da o insanın yarın kendini öldürmeyeceği anlamına gelirdi. En azından, ben böyle düşünüyorum.
Ne de olsa uzun zamandır insan nesnenin önderliğinde ilerliyordu.Daha doğrusu,yeni olan hangi nesne varsa insanı o yönetiyordu.İnsan sadece yeni olana sahip olmak için çalışıyordu.Yeniliğin ve yeni olan her şeyin ne kadar sevildiğini düşündüm.Bebekler bile belki de bu yüzden seviliyordu.Hiç kullanılmamış insanlar oldukları için.Son model, gıcır gıcır, el değmemiş bir et parçası…