Geçmişin o duru, telaşsız günlerini özlemek; aslında insanın en çok da kendi saf haline duyduğu bir hasrettir.
Çocukluğun o bitmek bilmeyen enerjisini, koştururken alınan o derin ve zahmetsiz nefesleri, sağlığın kıymetini henüz hiç düşünmediğimiz o tasasız sabahları özlüyor insan. Dünyanın daha küçük, dertlerin daha hafif, kahkahaların ise çok daha sahici olduğu o zamanlar... Sokaktan eve dönerken üstümüze sinen o yorgunluk bile tatlı bir huzur taşırdı.
Şimdi ne zaman yorulsa ruhumuz, zihnimiz hemen o eski, güvenli limana, o güzel günlerin serinliğine sığınmak istiyor. Çünkü biliyoruz ki, en büyük zenginlik o günlerde sakladığımız çocuksu neşemiz ve o sapasağlam, dertsiz gövdemizdi.
By Hakan