Stefan Zweig'in oldukça basit bir anlatımla yazdığı, bir insanın yalnızlık ve amaçsızlığa bağlı eylemsizlik yüzünden neler yapabileceğini sürükleyici bir şekilde anlatan novellası.
Kitabın karakterleri ve anlatım biçimi her ne kadar başarılı olsa da sonunun oldukça yetersiz olduğunu düşünüyorum. Bu denli ilginç ve sürükleyici bir hikayenin ardından çok daha ilginç bir son beklerken, oldukça tek düze ve tahmin etmesi zor olmayan bir sonla bitmesi beni oldukça şaşırttı.
Yine de Satranç kitabı, karakterlerin psikolojilerini okuyucuya aktarma konusunda çok başarılı olan psikolojik derinlikli bir roman olduğu için sonunun iyi olup olmamasının kitabın en sonda bıraktığı tada çok da etkisi olduğunu düşünmüyorum...