Tûb-ı âh-ı inkisâra paydâr olmaz yine
Kişver-i câhın nice sengin hisârın görmüşüz
Beddua ahının karşısında güçlü duramaz yine de
İtibar ülkesinin nice taşlarının kuşatıldığını gördük
Nabi
Nabi
Huzur, Kabullenmenin TorunudurŞiir
Bir gün daha eksildim hayattan,
ama telaş etmedim.
Zaten her sabah biraz daha az
olduğumu biliyordum.
Kuşlar hâlâ ötüyor penceremin önünde,
rüzgâr hâlâ eski bir şarkıyı fısıldıyor.
Değişmeyen şeylere minnet duyar oldum artık,
belki de huzur, kabullenmenin torunudur.
Gençliğimde her şeyi anlamak isterdim,
şimdi anlıyorum:
Bazı şeyler anlaşılmasın diye var.
İnsan bazen susarak büyüyor,
bazen de konuştuğunu sanarken tükeniyor.
Ben artık az konuşuyorum,
çünkü kelimeler yoruldu benden.
Bir gün daha eksildim hayattan,
ama garip bir şekilde hafifim.
Belki de yaşlanmak,
yükünü unutmak demektir biraz.
-TB-
Sessizliğin MerkeziŞiir
Bir düşüncenin içinden geçtim az önce,
Kendimi orada bıraktım.
Belki dönmem gerekmez artık,
Zira her dönüş biraz daha uzaklaştırıyor insanı kendinden.
Zamanın sırtında taşınmak kolay değil,
Her hatıra bir diken,
Her umut biraz unutmakla başlar.
İnsan, hatırladıkça eksiliyor.
Çünkü hafıza bir yara,
ve kanamak - yaşadığını sanmanın en ucuz yolu.
Bir aynaya baktım,
gördüğüm ne yüzdü ne isim.
Sadece bir varlık,
var olduğunu anlamaya çalışan bir varlık.
Belki de anlam,
aramaktan vazgeçtiğin yerde başlıyordur.
Belki de hiç başlamamıştır,
biz sadece anlam verdiğimizi sanıyoruzdur.
Kendimi susturdum.
Çünkü bazen sessizlik,
aklın son cümlesidir.
-TB-
Bir Anın KıyısındaŞiir
Bir anın kıyısında duruyorum
Ne geçmiş bana ait,
Ne gelecek sözümü dinliyor.
Zaman, insanın icat ettiği en zarif tuzakmış
Her saniye bir kandırmaca,
Her nefes bir hatırlatma:
Yaşıyorum, ama neyin içinde?
Düşünmek bazen bir yangın çıkarır içeride
Söndürmek istersin
Ama küller bile seni tanır.
Bir kelime arıyorum,
Hem sessizliği anlatsın
Hem de konuşmanın yükünü taşısın.
İnanç mı, umut mu, direniş mi?
Hepsi aynı kapıya çıkar belki
Kapının ardında kimse yoktur yine de.
İnsan dediğin,
biraz yanılgı, biraz devam etme inadı.
Kendine sormaktan vazgeçtiği gün
artık var değildir aslında.
Ve ben hâlâ soruyorum:
Dünle bugünün farkı ne,
eğer ikisini de anlamadan geçiyorsak?
-Tarafıma Aittir-TB-