Herkes, ana babalarının ölümüne en çok Feride'nin üzüleceğini düşünmüştü. Üzülmüştü tabii, çok üzülmüştü ama yanı sıra başka şeyler de hissetmişti. Belki bir rahatlama, kırık dökük bir özgürlük duygusu ve hemen sonra suçluluk.
Aslında çocuklarım beni biraz ciddiye alsalar bana yeterdi. Hiç ciddiye almadılar. Ciddiye alsalardı zaten büyümezlerdi. Benim bunu isteyip istemediğime aldırmadan, bana sormadan büyüdüler. Onlar büyüyünce ben ısırılıp bırakılmış bir elmaya döndüm. Isırılmış elma nedir ki şu hayatta, kim ne yapsın! Bari dedim, olacaksa tam olsun: Bir ısırıkta ben aldım, sonra bir ısırık daha, yedim bitirdim kendimi. Sonunda, annemin dediği gibi, eşeleğim çıktı.