Kúbra
@teachersdiary
Let’s touch the hearts
Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?.. Ben de, o zamana kadar ki hayatımın boşluğunu, gayesizliğini sırf böyle bir insandan mahrum oluşumda bulmaya başlamıştım. İnsanlardan kaçışım, içimden geçenlerin en küçük bir parçasını bile etrafıma sezdirmekten çekinişim bana sebepsiz ve manasız görünürdü. Zaman zaman beni saran hüzünlerin, hayat bıkkınlığının bir ruhi hastalık alameti olmasından korkardım.
Reklam
Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha maliktir!.. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz? Niçin ilk defa gördüğümüz bir peynirin evsafı hakkında söz söylemekten kaçtığımız halde ilk rast geldiğimiz insan hakkında son kararımızı verip gönül rahatıyla öteye geçiveriyoruz?
İnsanlar birbirlerini ne kadar iyi anlıyorlardı... Bir de ben bu halimle kalkıp başka bir insanın kafasının içini tahlil etmek, onun düz veya karışık ruhunu görmek istiyordum.
La Vie En Rose...
Bana sımsıkı sarıl, yaptığın büyünün etkisi geçmeden; Toz pembe bir hayat bu; Beni öptüğünde cennet iç çeker; Ve gözlerin kapalı olsa bile toz pembe görürüm hayatı; Beni bağrına bastığında bambaşka bir dünyaya giderim, güllerin çiçek açtığı; Ve sen konuştuğunda melekler şarkı söyler.
Sevgili Bayan Cleo Hodge,
Herhalde Bayan Cleo Hodge’un kim olduğunu merak ediyorsundur. Pekala, hayatım o sensin. Bulunma ihtimalimize karşı birer kod isme ihtiyacımız olduğunu düşündüm. Savaş zamanında yaşadığımızı unutmayalım. İşte bu yüzden sen Cleo olacaksın, ben de Grayson. Ne dersin? Soyadımızı Quackenbush olarak düşünmüştüm, ama o zaman birbirimize her hitap edişimizde gülmekten yerlere yuvarlanacak ve hiçbir iş yapamayacaktık. O yüzden eğer daha iyi bir önerin yoksa, bundan böyle Hodge’lar olacağız.
Sevgilerimle,
Bay Hodge
Reklam