Reading witcher in english is fascinating. Even though its translated directly from Polish, English sometimes flattens the raw, gritty Slavic wit, but the dark atmosphere still punches through. I love how this book tears down pretty fairy tales. It shows a magical world ruined by ugly human realities such as injustice, racism, and violence. It proves that no matter the universe, human nature always brings the same disgusting problems. Since I’ve played all the games, I didn't have to build this world from scratch. I felt like I was returning home, totally immersed from page one. Plus, every character is so distinct you instantly adopt them. Dandelion, especially, is brilliant, his dramatic bard energy perfectly balances the grim reality. The core of the book for me is Geralt. He acts like a heartless mutant who only kills for coin, forcing himself to believe he has no feelings because society expects him to be cold. But underneath, he is incredibly soft hearted. I related to him deeply. People often call me emotionless too. But I know how much I actually care. When it matters, sometimes I act way more thoughtful and genuinely considerate than the people who constantly brag about how sensitive they are. Like Geralt, being guarded doesn't mean you don't feel. Some dislike that this is just a collection of scattered short stories, but I think it’s the perfect, low pressure gateway into the universe. It’s a fun, easy read that makes you feel both the darkness of the world and the hidden warmth of its hero.
Romanın merkezinde, ünlü bir televizyon programı sunucusu ve şarkıcı olan Jason Taverner bulunuyor. Taverner ünlü, zengin ve toplumun ayrıcalıklı kesimine mensup biriyken bir sabah uyandığı otel odasında kendisini bir hiç kimse olarak buluyor. Kimse kendisini tanımıyor, devletin sistemlerinde de hiçbir kaydı bulunamıyor.
Birçok PKD kitabında olduğu gibi bu kitabın da geçtiği gelecek Amerika'sı son derece baskıcı bir ortam olarak karşımıza çıkyıor. Üniversite öğrencilerinin çıkardığı ayaklanmalar sonrasında polis devleti kurulmuş, seyahat özgürlükleri kısıtlanmış, herkesin kimlik kontrolünden geçtiği bir düzen oluşmuş halde. Dick bununla birlikte teknolojinin özgürleştirici değil, bireyi görünmez zincirlerle bağlayan bir araç haline gelebileceğini gösteriyor. Günümüzün dijital kimlik sistemleri, sosyal medya hesapları ve veri tabanları düşünüldüğünde romanın bazı yönleri şaşırtıcı derecede güncelliğini koruyor diyebiliriz.
Romanın en ilginç yönlerinden biri ise gerçeklik algısıyla oynama biçimi. Philip K. Dick, eserlerinin büyük kısmında gerçek olan nedir sorusunu irdeleyen bir yazar. Ubik, Yüksek Şatodaki Adam, Androidler Elektrikli Koyun Düşler Mi? ve birçok diğer eserinde olduğu gibi burada da karakterler güvenebilecekleri sağlam bir gerçeklik zemini bulamıyor. Jason'ın başına gelenlerin nedeni de uzun süre belirsiz kalıyor. Bu yüzden okur olarak biz de karakterle birlikte sürekli bir paranoya hissi yaşıyoruz. Acaba bir komplo mu var? Alternatif bir evrene mi geçtik? Yoksa gerçeklik zaten baştan beri kırılgan bir yanılsama mıdır?
Romanın başlığının da ayrı bir önemi var. Başlık, İngiliz yazar John Dowland'ın bir şiirinden alıntı. "Flow My Tears" (Aksın Gözyaşlarım) ifadesi, kayıp, yas ve geçicilik duygularını çağrıştırıyor. Kitabın tamamına yayılan hüzün de tam
Reklam
Minecraft:Kaza kitabı yorumu
10/10
A book that left me in tears when I finished it. İt was beautiful and sad :)
(Çeviri:Bittiğinde beni gözyaşları içerisinde bırakan kitap. Güzeldi ve üzücüydü :))
Çok beğendimmmm.Erkek karakter (demitri)tam benim sevdiğim tipteydi. Böyle güçlü bir erkek kahramanın karşısına da tam ona yakışan şirin bir kadın karakter koymuş yazar: hafif sevimli, samimi, cesur, dürüst ve biraz da inatçı. İkisi gerçekten birbirini çok güzel tamamlıyordu.
Konuyu da çok sevdim. Klasik ama her zaman işe yarayan bir “kaçırma” hikâyesi var. Demitri, Ariana’yı aslında onu korumak için kaçırıyor; fakat zamanla ona âşık olunca işler bambaşka bir hâl alıyor. Hikâye hiç gereksiz yere uzatılmamış, tam kararında ilerleyip tadında bırakılmış.
Smut sahneleri azdı ama gerçekten özdü; hikâyeye yakışan ve etkili sahnelerdi. Demitri karakterine ayrıca bayıldım. Dürüst erkek karakterlere ayrı bir zaafım var. Çünkü gerçekten dürüst olmak cesaret ister; doğruyu korkmadan söyleyebilmek ve arkasında durabilmek herkesin harcı değil.
Hatta dürüst olayım, bu hikâyeyi Alexei’nin hikâyesinden bile daha çok sevdim.
Epilog ise ayrı bir güzeldi. O kadar hoşuma gitti ki “keşke biraz daha uzun olsaydı” dedirtti.
Uzatmadan, doğrudan yazarın kafasındaki hikâye akışını paylaştığı kitaplara can feda.
Yan karakterlere ayrılan, boş diyaloglarla dolu sayfalar… nefret ederim. Neyse ki bu kitapta onlardan hiç yoktu.
Her şey tam dozundaydı. Hikâye tıkır tıkır aktı gitti.
Yazarı sevdim, konuyu sevdim, kahramanların arasındaki kimyayı çok beğendim.
Yine rastgele okuduğum için serinin son kitabına denk geldim (tamamen tesadüf). Bu yüzden serinin önceki kitaplarını da okumak bana düştü artik.
Ama gerçekten merak ediyorum: Bu korkunç mafyaları niye Superman gibi yazıp yazıp bizi kendilerine hayran bırakıyorlar? Anlamıyorum! Okuduğum bütün mafya karakterlerine gidip vuruluyorum resmen.
Pek sevgili, korkusuz ve acımasız Alexie Koslov, baş düşmanı Sonia’nın kızı Isabella’ya vurulur. Çünkü bu kız, sadece “terror prensesi” olmakla kalmayan; inanılmaz cesur ve dürüst bir kadın.
İlk karşılaşmaları, birbirlerini tanımadan bir barda yaşadıkları tek gecelik bir ilişkiyle başlıyor.
Normalde bu tarz başlangıçları pek sevmem. Ama bu iki karakter o kadar farklı ve ilginç ki, burada kabul edilebilir bir başlangıç olmuş.
Olaylar oldukça farklı bir şekilde ilerliyor. Alexie, Isabella ile ittifak kurabilmek için bir oyun oynuyor… ama bu oyunu eline yüzüne bulaştırma ihtimali de oldukça yüksek. Yani büyük bir risk alıyor.
Daha fazlasını anlatırsam zaten spoiler olur.
Kısacası tadında, güzel bir romandı.
S.e.x köleliği konusu ise dünyada midemi bulandıran, insanlığın en karanlık yüzlerinden biri olduğu için bazı yerlerde gerçekten sinirlerim bozuldu. Ama Isabella’yı, bu konuya karşı koyduğu tavir için çok sevdim.
Mutlu sonla bitiyor, hepsi bu.
Aslında yazar isterse hikâyeyi daha da uzatabilirdi; çünkü konu vardı. Ama uzatmamayı tercih etmiş. İlginçtir, bu da beni mutlu etti.
Do not go gentle1000Kitap
Puan vermedi
Sizlere çok sevdiğim bir şiiri paylaşmak istiyorum. Okuyunca neler hissedeceğinizi de merak ediyorum. Benim için okuması, youtube’dan da Anthony Hopkins seslendirmesini dinlemek çok zevkliydi. Umarım benzer hisler hissedersiniz. Youtube için linki de en aşağı bırakacağım.
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.
Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.
Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.
Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.
And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.
Dylan Thomas
Anthony Hopkins’ in seslendirdiği video: youtu.be/w1JJ5actiUM?si=...
The Collected Poems of Dylan Thomas: The Centenary EditionDylan Thomas · Weidenfeld and Nicolson Publishers · 20162 okunma
Reklam
Reklam