Okuldan bir hocamız acı çeken insanların yalnızlığı sevdiğini söylemiş; "Bazı insanlar yalnızlığa terk edilir ama ruhlarında acı hissedenler yalnızlığı kendileri tercih eder." demişti.
İnsan ne yapar, kelimelerin dermanı kesildiğinde, yokuşlarda takatsiz kaldığında? Baş döndüren yüksek duyguları, uçurum gibi derin sessizlikleri ne yapar insan, göğsünden hiç çıkmamışsa, hiç işitilmemişlerse?