günümü son derece yoğun ve zorlu geçirsem de sadece zamanımı boşa harcıyormuşum hissine kapılmaktan nefret ediyordum. umarım sen böyle hislere kapılmaz, kendinle hep gurur duyabilirsin
benim yapabileceğim ufacık iyilik, birine "ben senin yanındayım" demek olamaz mı? yetersiz ve güçsüz olduğumuz için sıradan olsak da, nazik bir yürekle hareket edebilmemiz yönünden kısacık bir anlığına da olsa, bizler de büyük birer insan olamaz mıyız?