NeverMore
@teshup
Bir Daha ASLA
“Ey sevgili Friedrich!” diye başladım duaya.
Olmadı. Eşcinsel gibi hissettim kendimi.
Bir kez daha denedim.
“Ey sevgili Bay Nietzsche.”
Daha kötü. Çünkü Nietzsche’nin kitap kapaklarındaki fotoğrafları geliyordu aklıma. O salak bıyığıyla bir bira içicisine benziyordu ve ben biracılardan nefret ederim.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Yüce Tanrım, seni gücendirdiğim için yüreğim kan ağlıyor, bütün günahlarımdan nefret ediyorum, diye başlayan nedamet duası da olmazdı... Çünkü pişman olduğum tek şey kadınlarımı yitirmiş olmaktı, o da Tanrı’nın karşı olduğu bir şeydi. Karşı mıydı gerçekten? Elbette, karşı olması gerekirdi. Ben Tanrı olsaydım karşı olurdum mutlaka. Tanrı’nın kadınlarımı onaylaması düşünülemezdi. Hayır. Öyleyse karşıydı.
Nietzsche vardı, Friedrich Nietzsche.”
“Dizlerimin üzerine çöktüm, gözlerimi kapatıp dua sözcüklerini düşünmeye çalıştım. Değişik sözcüklerdi dua sözcükleri. O ana kadar fark etmemiştim bunu. Artık biliyordum aradaki farkı.
Gelmiyordu ama sözcükler. Dua etmek zorundaydım, bir şeyler söylemek zorundaydım; kuluçkaya yatmış bekleyen bir dua vardı içimde.
O bildik eski dualar olmaz elbette!”
“Elime gelen ilk giysiyi tuttuğum gibi parçaladım. Bak ne kadar güçlüsün! Paramparça et onu! Geriye bir şey kalmayıncaya kadar parçala! Ellerim ve dişlerimle saldırdım lanet şeye, köpek gibi hırlayarak, yerde yuvarlanarak, elbiseyi dizlerimin üzerine çekip saldırarak, kanlı parmağımı üzerine sürterek, yırtıldıkça kahkaha atarak.”
“Herzamankinden daha zayıf hissediyordum kendimi, çünkü kendimi güçlü hissettiğimde hiç duraksamam, istediğimi yaparım; o giysileri toparladığım gibi pencereden dışarı fırlatır, arkasından da tükürürdüm. Ama isteğimi yitirmiştim. Pencereden dışarı giysi fırlatmak aptalca göründü bana. İçimdeki istek ölmüştü.”