Bana ne olduğu nu anlayamıyordum; gerçekten bir çılgınlık hâlinde miydim, yoksa iyice yoldan çıkmıştım da biri beni bağlayıp götürene kadar terbiyesizlik mi yapıyordum? Bazen kafam karmakarışık oluyor. Bazen de hâlâ ilkokula giden bir çocukmuşum da kaba yaramazlıklar yapıyormuşum gibi geliyor.
Gözünüzde bir hiç olduğumdan ve umut dahi besleyemeyeceğimden açık konuşuyorum: Her yerde siz varsınız, geri kalanı umurumda değil. Sizi nasıl, neden sevdiğimi bilmiyorum. Yüzünüzün güzel olup olmadığını bile bilmiyorum, düşünebiliyor musunuz? Muhtemelen yüreğiniz kötü, zekânızınsa soylulukla ilgisi yok.