Mutsuzluk
Öyle mutsuzum ki yaşamaktan,
Yok bir isteğim bu hayattan.
Yorgunum, yorgunum hayal kurmaktan.
Tükenip, gideceğim mutsuzluktan.
İnsanlık yitirmiş anlamını uzaktan.
Eskiden umut ederdik hayâdan.
Şimdi herkes düşünmekte kendini,
Ardına bir kül bırakmadan.
Yazık değil midir bize?
Binlerce yıllık birlikteliğimize?
İnsan bu kadar acımasız mıdır özünde?
Soyu Kabil’den mi sürmekte?
Mutsuzum,mutsuzum,mutsuzum.
Tüm insanlardan umutsuzum.
Değer veremem artık kimseye,
Bir zayıflığımda derbeder edilmeye.
Nankörlük yeni moda olmuş aralarında,
Kapı dinlemek sorun değil artık ne olsa,
Bir aferin, bir taktir uğruna,
Nice hayatlar karartılmakta.
Bir kavga var aralarında,
Herkes, herkesin kuyusunu kazmakta,
Ne olur yaşasak hepimiz bir arada?