Meryem
@thedarkk
Sanatın sahibine şükürler olsun.
Nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Zira ilk defa inceleme yazıyorum. Bu kadar güzel bir yapıta iki övgü patlatamazsam içimde kalırdı çünkü. Öncelikle şunu söyleyeyim; Sabahattin Ali yi çok seviyorum. En sevdiğim yazarlardan. Kitaplarini şiirlerini tekrar tekrar okumak benim için büyük bir zevk. Bazı cümleleri varki insan önce sıradan bir cümle gibi söyleyip sonrada bi daha tekrarlayip kalbine itinayla dinlettiriyor bu cümleyi unutma ve bir pay çıkar kendine diye. Bu kitabında üzülerek sonuna geliyorum. Ama hiçbir zaman bitirdim diyemeyecem çünkü unuttugumda yada herhangibi bir yerde bir alintisini gördüğümde kendimi ne olduğunu anlamadan kitabın kapağını açarken bulucam. Çünkü kendimi tanıyorum. Beni mutlu eden şeyleri unutmam ve bunu her ihtiyacım olduğumu hissettiğim anda kendimi o şeyde bulurum. Bu bir kitap olabilir, bir şarkı olabilir, bir hayvan sesi olabilir, bir çiçek kokusu olabilir... yani bence bir insan kendini başka bir insan olmadanda mutlu olmanın yolunu bulabilir. Sadece bir insana aşık olamaz insan. Bazen bir nesneye de aşık olabilir onunla arasında birçok insandan daha güçlü bir bağ bulunabilir. Ki bence bu daha cok yalnız insanların bildiği en önemli sırlarıdır... yalnız olmaktan korkmayın. Hem yalnızlık nedir ki kendinden başka kimsesi olmayan insanlar mıdır? Hayır, asıl yalnızlık kendini mutlu etmeyi bilmeyen yada yalnış şeylere odaklanıp onun yanında olmadığında yalnız hissetmek değilde bakış açını değiştirmektir. Neden bu kadar yalnızlığa değindim bilmiyorum. Heralde kitapta en çok hoşuma giden yerlerden biri olduğu için yada daha çok ilgimi çekti. Bunları bilmiyorum ama asıl bildigim şey hayatı sadece insanlardan ibaret görmemektir. Çünkü insanlar çok karmaşıktır. Halbuki kitaplar öyle mi? Hayvanlar öyle mi? Bitkiler öyle mi? Şarkılar öyle mi?
