"Düşünceleri daima isabetli olan amcam bir gün beni sokakta durdurup sordu:
'Zebaninin cehennemdeki ruhlara nasıl işkence ettiğini biliyor musun?'
'Hayır,' dediğimde, 'Onları bekletir,' diye yanıtladı."
Bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır.Ama onu zehirleyenler de insandı;başka insanlardı,soğuk,uzak,acımasız insanlar.O zaman belki de doğru olan şuydu:Seven insanlar birbirinin zehrini alır,birbirine şifa olur,birbirini kurtarır.Böylesi daha gerçek,daha insaniydi.Sartre'ın,"Başkaları cehennemdir,"sözüyle de çelişmiyordu bu;çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır-ayaz-da titretir,demir parmaklıkların ardında çürütür-bazı-larıysa cenneti sunar;sıcacık bir kucakla sarar,masum bir gülüşle hayata döndürür.