Fesleğen..
Karanlık dünyama ışık tutup beni ayağa kaldıran bir kitap, sadece kitap değil harika bir dost. İnsan üzgünken yanında hep birileri olsun ister, ben üzgünken mutluyken yanımda sadece Fesleğen olsun istiyorum. Fesleğen'in hayat öyküsünü kendi hayatıma çok benzer gördüğüm için midir bilmem, bu kitabı neden bu kadar çok yaşayarak okudum onu da bilmem başka bir şey vardı bu kitapta. İmanımı sorgulattırdı, hayatımı bilinçlendirdi, elimden tutup ayağa kaldırdı. Bir kitaptan çok daha fazlası benim için.. Diyeceğim o ki, kitabı okumak değil asıl mesele, okuduklarımızı hayatımızın neresine koyuyoruz? Ne öğreniyoruz ne yapıyoruz? Ne için varsak, O'nun için yaşıyor muyuz? Haram sevdayla dolu olan bu dünyada helal bir sevdanın peşinden gidebiliyor muyuz? Ne kadar bilinçliyiz?
Fesleğen ve Seyyah birbirine bu kadar bağlı kalmasaydı kavuşabilirler miydi ki? Umut.. Sen ne güzel bir şeysin. Ne zaman umudum tükense yeniden yeniden okuyorum Fesleğen'i. Umudumu tazeliyorum. Bekliyorum sonra. Fesleğen'le tanışmasaydım bu kadar güçlü olamazdım ki. Güçlü kalabilir miydik yaşadığımız her şeyin imtihan olduğunun farkında olmasaydık? Şimdilerdeyse ben de Fesleğen gibi vuslatı bekliyorum.. Benim Seyyah'ım da birgün çıkar gelir belki.. :)