İki saat sonra kalabalığın içinde, sinemadan bir dar sokağa çıkan sanki başka birisiydi. Düşünüyordu: "Çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yapıyor. Sinema'dan çıkmış insan. Gördüğü film ona bir şeyler yapmış. Salt çıkarını düşünen kişi değil. İnsanlarla barışık. Onun büyük işler yapacağı umulur. Ama beş-on dakikada ölüyor. Sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar."
Ama çıkmazsınız burdan, çekinirsiniz. Ya soğuktan, ya sıcaktan, ya da sokağın önüne sehpayı koyduğunuz zaman insanların alayından korkarsınız.
Oysa bir başlasanız aşılacak hepsi; bir gün yaptığınız resme hayranlıkla bakan haylaz bir oğlandan başka kimse görmeyecek sizi. Çekinmeyin...
- Ama omuzu düşük adamdan sen de çekinmedin mi? Dedi Necmi gülerek.
-Ben başkayım.
-Ben de başkayım. (Fatma'ydı bu.)
-Doğru, hep başkayız. Ayak bastığımız her yer dünyanın merkezi oluyor. Her şey bizim çevremizde dönüyor...
Kılığı düzgün bir adamın sokakta simit yemesi yasaktır. Bütün yasaklar gibi bunun da bir kaçamak yolu yok mu? Simidi kır, cebine sok. Tek elinle bir lokma koparıp, kimseye sezdirmeden ağzına at. Ama, ben dişlerim sağlamken ısıracağım.
Sedire oturup radyoyu açtım. Piyano dinlemek istiyordum ama yoktu. Sanki bütün dünya konuşuyor, dans ediyor, operaya gidiyordu.
Şu kutunun içinde bana piyano çalacak birini bulamıyordum. Yalnızdım, kapadım kalktım.