Bazen öyle daralır ki insanın içi,
nefes bile sanki ağır gelir.
Gece uzar, düşünceler çoğalır,
kalp susar ama gözler konuşur.
Tam “artık gücüm kalmadı” dediğin yerde,
görünmeyen bir el omzuna dokunur.
Çünkü zorluk sandığın kadar yalnız değildir,
ardında saklı bir kolaylık taşır.