Birden yapayalnız kalıyorum dünyada. Manevi bir çatının tepesinde seyrediyorum bütün bunları. Dünyada yalnızım. Görmek, uzakta olmaktır. Açıkça görmek, durmaktır. Tahlil etmek, yabancılaşmaktır. İnsanlar bana değmeden geçiyor yanımdan. Etrafımda havadan başka bir şey yok. Kendimi o kadar tecrit edilmiş hissediyorum ki, üzerimdeki giysiyle aramdaki boşluğu bile algılıyorum.
Fernando Pessoa
Bak Milena
"En çok seni seviyorum." diyorum,
ama gerçek sevgi bu değil belki.
"Sen bir bıçaksın bende durmadan içimi deşiyorum o bıçakla dersem",
gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki.
Ve Milena, kalbimde sen varken her şeye katlanabilirim.
Sayfa 214
