“Ruth yoksulluğun sefil yüzüne ilk kez kendi gözleriyle bakıyordu. Açlık çeken aşıklar ona her zaman romantik gelmişti, ama o aşıkların nasıl yaşadığına dair en ufak bir fikri yoktu.”
“Onun zahmetsizce anlattığı tehlikeler ve güler yüzü karşısında hayat, artık ciddi çabalardan, denetim ve kısıtlamalardan ibaret bir olay olmaktan çıkmış; oynanıp altüst edilecek, kaygısızca yaşanıp keyfi çıkarılacak, sonra da umursanmadan fırlatılıp kenara atılacak bir oyuncak haline gelmişti.”