Vazgeçmek, insana kendini boşlukta hissetmesine dayanan bir gelecek hayali sunuyor. Bundan dolayı geçmişimiz, korunmasız anlarımız da gene aynı boşluktan kafamıza düşerek geri geliyor. Ancak bu, cesaretli bir şekilde sahnelenmiş temizlik eyleminin gerekliliğini hafifletmiyor. Her ne kadar uydurulmuş da olsa, atmak, yer açıyor.
Zavallı, zavallıcık. Güçsüz saf çocuk benim dürüstlüğüme inandı. Bir melek mi bekliyordu? Bilge gençliğim ve güçlü yalnızlığıml ondan çok daha güçlüydüm. Beni artık hiçbir şey etkileyemezdi. Bunun ne anlama geldiğini görebiliyor muydu? Önemli değil miydi? Öyle mi? Daha yükseğe. Ha tamam orası. Beni şimdi anlıyordu. Evet ellerim küçüktü. Ama yapabildikleri büyük. İşte böyle. Aynı dili konuşmuyor muyuz?