Hüzün düşkünlerinden değilim, bu halden hoşlanmam, ona değer de vermem ama çokları hüznü büyük bir değer sayarlar; onu olgun, erdemli, kafalı insanların bir özelliği sayarlar. İtalyanlar bu hale “fenalık” demekle daha uygun bir ad vermişler; çünkü hüzün her zaman zararlı, anlamsız, küçük, pısırık bir duygudur. Stoacılar bu duyguyu kendilerine yasak etmişlerdir.