Öykülerde bazen karakterlere isim vermiyorum. İsimsiz olmaları hoşuma gidiyor. İsimlerini sadece ben biliyorum, okuyan da kendi imgeleminde isimlendirsin.
Bir şekilde hayatın o acımasız tarafını görüyorum, kaçsam da kaçmasam da beni yakalayıveriyor. İnsanlığın yaratılışında olan o “acizliği” tüm benliğimle hissediyorum.
Bilirsiniz, düşüncenin büyülü bir yanı vardır. Bir arzu bir düşünceye dönüştükten sonra siz de düşünce sahibi olarak onu ciddiye alıp hayata geçirdiğinizde başkalarıyla nasıl da hızlıca etkileşime geçtiğini ve yokluktan bir gerçeklik doğurduğunu görürsünüz.