Kuğuların ölüm öncesi ezgileri şiirlerim, Yalpalayan hayatımın kara çarşaflı bekçi gizleri.
Ne zamandır ertelediğim her acı, Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni bir ezgi,
Sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim, Dost kalmak zorunda bana ve sizlere!
Çünkü saldırgan olandan kopmuştur o, uykusunu bölen derin arzudan.
Büyüsünü bir içtenlikten alırsa Kendi saf şiddetini yaşar artık,
Kuramadığım güzelliklerin sessiz görünümü, ulaşılamayanın boyun eğen yansısı,
Sevda ile seslenir sizlere!
Eskiden olsa dokuz köyü ateşe vereceğin şeylere zamanla kibrit bile yakmıyorsun. Tahammül etmeyi ve şaşırmamayı öğreniyorsun. Artık hiçbir şeye şaşırmadığını fark ettiğin gün büyüdüğünü de fark etmiş oluyorsun aslında.