lynx
@threethousandlanterns
Kim benim güneşimi batırdı?
Senin yüzün...
Elimden alıp götürdü tüm ışığımı.
3 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Merhaba
Bugün size On İkiyi On Üç Geçe ile geldim.
Öncelikle şunu söylemeliyim: Bu kitap benim için sadece bir okuma değil, baştan sona yaşanmış bir deneyimdi. Okurken defalarca “Vay be” dedim; sanki yerli bir kalemden değil de, dünyaca tanınmış yabancı bir yazarın elinden çıkmış nitelikli bir eseri okuyormuşum gibi hissettim. Gerçekten kaliteli edebiyat arayanlar için doğru adres. Böylesine güçlü ve özenli bir eseri bizlerle buluşturduğu için yazara teşekkür etmeyi bir borç bilirim.
Kitap su gibi aktı. Sayfalar ilerledikçe kendimi onların karakış evinde, çocuklarla birlikte yaşıyor gibi hissettim. Soğuğu, yoksunluğu, sessizliği ve umudu aynı anda iliklerimde hissettim. Baş karakterimiz Karia, daha ilk sayfalardan kalbimize ağır bir sızı bırakıyor. Ama yalnızca o değil; bu kitabı okurken üzülmemek, karakterlerin yaşadıklarını kendi içinde taşımamak mümkün değil. Öyle sahneler vardı ki, gözyaşlarımı tutamadım.
Yazarın kendi elinden çıkan karakter çizimleri ise hikâyeye bambaşka bir ruh katmış. Okurken karakterler ete kemiğe bürünüyor; onları yalnızca hayal etmiyor, adeta karşınızda görüyorsunuz. Bu detay beni ayrıca çok etkiledi.
Defne & Mert, Çağatay & Ezgi, Ensar & Karın, Yonca & Serkan… Her bir çiftin hikâyesi özenle işlenmiş ve ayrı ayrı kalbe dokunuyor. Aras ve Çınar ise çok başka bir yerde duruyor benim için. Umarım devam kitaplarında onları güzelliklerle okumaya devam ederiz.
Ama özellikle Sevgi ve Bahadır… Onların aşkı o kadar derin, o kadar saf ve gerçek ki; sayfalar yetmedi. Sevgi gibi bir kadını okumak, onun direncine, kalbine ve duruşuna tanıklık etmek çok özeldi. Keşke onları daha fazla okuyabilseydik.
Kitap ilerledikçe olayların derinliği artıyor, hikâye bambaşka boyutlara evriliyor. Her yeni sayfada hem daha çok şaşırdım hem de daha çok üzüldüm. Bundan
Reklam
12:13
On İkiyi On Üç Geçe serisinin birinci kitabı olan Kelebeğin İkinci Günü, okuyucuyu Zeval adındaki ikiye bölünmüş bir ülkede, adaletin sorgulandığı karanlık bir yolculuğa çıkarmaktadır. Yönetimin hodkâm bir diktatör tarafından ele geçirildiği Batı Bölgesi ile ordunun alanı olan Doğu Bölgesi... Bu iki kutbun arasında, ülkenin batısında dünyaya gelmiş ve ailesini kaybedip çocuk kampında büyümeye terk edilmiş Karia Sayha'nın öyküsü filizlenmiştir.
Beş yıl boyunca o kampta yaşayan on iki yaşındaki Karia Sayha, Komutan Bahadır Karakış tarafından kurtarılır fakat asker büyük bir bedel ödemiştir. Karia Sayha ise, o komutanın evinde, Ülke'nin Doğu Bölgesi'nde yaşamaya başlar.
Rüzgar çanlarının zamanı yönettiği ve zamana şekil verdiği bu evrende; hiçbir karar nedensiz değildir.
--
On İkiyi On Üç Geçe, içerisinde kapsamlı bir yapay dil (constructed language) çalışması barındıran yazarın on yılda tamamladığı bir eserdir. Kitap içi yazar tarafından resimlenen illüstrasyonlar ise, sanki bir yazarın not defterine yazdığı o kocaman kurguyu okuma hissini yaşatmak için serpiştirilmiş gibiler.
Okurken en zevk aldığım kitaplardan biri oldu... Ne vıcık vıcık bir aşkla evrenin akışına müdahale edilmiş, ne duygulardan tamamen uzak bir insanlık var edilmiş; demem o ki her şey dozunda işlenmiş. Her bir karakterin kendi derinliği var ve karakter fazlalığına rağmen hepsiyle bağ kurmak çok kolay. Son sayfayı çevirdiğimde en silik karakter bile içimde bir noktaya yerleşmişti.
İçeriğinden bahsetmeyeceğim, değindiği unsurlar benim için daha değerliydi. Yazar hiç olmayan bir gerçeklikten bahsetmek yerine olan gerçekliği kitaba uyarlayarak topluma dokunmuş. Bizimkinden tamamen farklı ama bir o kadar aynı bir tarihi okudum. Her satırda toplumdan, sistemden bir parça buldum. Mavi gözlü, sarı saçlı adamdan; içimizde yaşayan, duygularımızla beslediğimiz kara kuzguna kadar.
Konusu ayrıca güzel ama zannımca bir kitabın konusu değil anlattığı daha değerli ve bu kitabın anlattıklarını herkes okumalı. Gerçek çarpıtılarak ancak bu kadar zevkli olabilirdi.
Not: Evrenin kendine ait bir dili ve haritası var!
"özgürüm, yeşil gözlü komutan"
öncelikle bu kadar kaliteli ve güzel bir eseri bizlerle buluşturduğu için yazara teşekkürü bir borç bilirim.
kitap su gibi aktı, ilerledikçe onların karakış evinde çocuklarla birlikte yaşıyor gibi hissettim. baş karakterimiz karia bizi en başından çok üzüyor zaten özellikle 7-12. bölüm aralığını zorlanarak okudum, hiçbirini hak etmiyordu bu küçük melek ve melekler... ensar hakkında ne desem boş olur onunla farklı bir yakınlık kurduk sonlara doğru. yan karakterleri çoook sevdim özellikle bahadır, aras, çağatay, ömer, defne, çınar... sayarsam daha devamı gelicek hepsini ayrı sevdim, hepsinin de derin bir hikayesi var eminim ileride okuyacağımıza. slowburn bir eser olması eminim serinin diğer kitaplarını okudukça karakterlerin psikolojik analizlerini yapmamıza ve kurgunun kalitesini ortaya koyacak. ÇÜNKÜ villain bile bir zamanlar kimlerin yakın arkadaşıymış fark ettik... (bu konuda daha fazla konuşursam ağır SPOİ olacak.
onun dışında zeval ülkesi, tarihi ve kültürüyle çok hoşuma gitti üzerine ayrıntılı bir şekilde düşünülmüş. ATATÜRK ve milli mücadele zamanı imaları çok ince ve başarıyla verilmiş bayıldım duygulandım SEYİT ONBAŞI'YI bile eklemiş yazar. ayrıca kitabın sonunda ülkenin dili livce'nin alfabesi ve bilgileri verilmiş resmen yeni bir dil oluşturmuş (artık günlüğüme livce yazmaya başlicam nwjxnsn), çizimleri desen çok başka bir boyut zaten webtoon olarak yayınlanıyormuş hepsi harika, yani yazar BİR eserde her şeyi vermek istemiş bize
okurken bazı yerlerde hem hüzünlendim, gözlerim doldu hem de çok eğlendim, kahkaha attım. İkinci kitabı sabırsızlıkla bekliyorum, okumanızı kesinlikle tavsiye ederim