İç dünyam o kadar karışık ki şuan ben bile ne hissettiğimi anlamıyorum. Sanki karanlık bir odadayım ve duvarları aşamıyorum. Birden birisi geliyor ve elimi tutuyor. Bana duvarları aşmayı öğretiyor. Ama birden.. O kişi yok oluyor ve gene karanlığa mahkum kalıyorum. Bu sefer duvar yok. Ama belki gene elimi tutar diye bekliyorum kaybolan bir çocuğun annesini beklediği gibi. Heryer duvar olsun ama elimi o tutsun istiyorum. Ama biz daha kendi aramızda ki duvarları aşamamışız..