Kandilin ışığı çarşaflarda sönüyordu. Tepeler eşiklere kadar geliyor, sonra dünyanın ötesine gidiyordu. Bozkır inip inip kalkıyordu. Güneş yapraklanmaya başlamıştı. Bugün de gözyaşı boyalı bir yalnızlık doğuyordu.
Bir büyük paydada
Vicdanımız eşyalarımızdan rahat
Boynumuzda başka hayatların ölü fotoğrafları
Eşiklerimizde sevgisiz şarkılar
Dönüyoruz dünya diye kendi gövdemizi...