İnsanlar da ağaç gibiydiler. Ağır bir kar kütlesi sürekli omzunda olurdu insanın ve diğer bahara kadar ağırlığını hissettirirdi onda. Kötü olanı ise insanın sadece bir kez ölmesiydi. Ve bu bir kereliğe mahsus ölüm ne de amansız trajedi sayılırdı onun için!
“Mattheus on, mısra yirmi dokuz,” dedi Vincenzo Giuliani sessizce. “‘Babanızın haberi olmadan, tek bir serçe bile yere düşemez.’”
“Ama serçe yine de düşer,” dedi Felipe.