Yazar:
Abbas Maroufi
Çevirmen:
Veysel Başçı
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Uyku sarhoşu ve yorgun."Edebiyat
Merhabalaaar!
Uyumak istiyordu. Ve uyudu. Usulca uyudu. Görenlerin, “Birisi suda kendini asmış galiba’’ diyeceği süssüz ve yalın şekilde suyun üzerinde, başının hemen üstünde duran şey, cebinden çıkardığı ipti. (s295)
Hayatımda okuduğum en karmakarışık kitap diyerek başlamak istiyorum.
Bir kitap düşünün, geçmiş ve gelecek arasında gelgit yapan. Ve o kadar karışık anlatılıyor ki bu geçişler anlamıyorsunuz bile. Okurken gelecek mi geçmiş mi anlamaya anlamaya okudum. Adeta iki zaman arasında kalmıştım. Neyse, sonunda yazarın anlatma çabasına göz yumup okumaya devam ettim.
Aradaki zaman dilimini anlatamaması kitabı yarım bırakmak için yeterli bir sepeti ki... Kitabı güzel bulmuş olmasaydım.
Kitap anlatım yönünden eksik de olsa mükemmeldi. Özellikle sayfa 104;
“Ben okumak istiyorum baba” dedi Aydın.
“İstemezsen ne olur?”
“Ölürüm.”
“Öl!”
Her konudan tutam tutam var. Eğitim olsun geçim sıkıntısı olsun. Hele ki şu an günümüzün en büyük problemini iki alıntı ile açıklamak istiyorum;
1) Arabistanlı değilsin ya oğlum! (s9)
2)Memleketin içine edip bıraktılar. (s81)
Dahasına gerek yok. Okuyun ve okutturun. :)
“Çok iyi biliyorum,
Hayatın tümüyle oyun sahnesi olduğunu,
Çok iyi,
Ama bil ki sırf alçak oyunlar için
Yaratılmamış herkes” (s212)
Puan vermedi·320 syf.·
2020 46. kitabı
Maide suresi 27-30.ayetlerle başlıyor kitap, Habil ile Kabil'in anlatıldığı ayetlerle yani.
Kitabı okumaya başlayacaklar için bir uyarı, kitapta zaman mefhumu yok olaylar parça parça ve kronolojik sıradan bağımsız anlatılmış bu da beni çok yordu.
Kitabı okurken aklıma takılan bir nokta oldu, Aydın sürekli Hitler'den bahsediyor yani olay 1930-1940larda geçiyor olmalı ancak Erdebil'in Rus işgaline uğradığı bir olay var ki, Erdebil 1828 Şubat 'ında işgal edilmişti bu yüzden kafam o noktaya takıldı.
Ve anneleri gibi sürekli Aydın için ağıt yakacak konuma geldim kitabı okurken, Orhan' ın kötü kalpliliğinde belki de babaları suçlu ama bir kitap karakterinden nefret ediyorum artık.
Kendini Arayan Dadaşlara...Edebiyat
Puan vermedi·320 syf.··
Beğendi
·2021 27. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 18 Nisan 2021 18:27
Öncelikle İranlı yazar Abbas Maroufi’nin bu eserinin temel direğini bilinç akışının özenli ve etkili kullanımı oluşturuyor. Flash backler sayesinde aynı olayların farklı kişilerce nasıl yorumlandığını değişik bakış açılarıyla görme imkanına kavuşuyoruz. Deli olarak kabul edilen ama özünde acılarla yoğrulmuş bir düşünür, şair, alim, adı gibi aydın olan Aydın’ın bilinciyle yaşanılanları görmek muhteşem! Diğer karakterlerin de aynı şekilde elbette.
Kitabın başlangıcında Kabil’in kardeş katili olmasının anlatıldığı Maide Suresinin seçimi bütün kitabın özünü anlatması açısından bir rehber görevi görüyor. Zengin bir kuruyemişçi olan Baba’nın oğullarının kendisi gibi olmasını ve mesleğini devam ettirmesini istemesi, farklı davranan oğlunun başına belalar getirmeye çalışması, istediği gibi davranmayan çocuklarını kemerle dövmesi, değişimden ölesiye korkup onun bu korkularını kamçılayan muhafazakar İran bekçisi Ayaz’ın kuklası haline dönüşmesi, ülkesinin Rusya ve Batı ülkelerinin elinde oyuncak olmasına ses çıkarmayıp düşünen herkesi küçümsemesi ile tam bir muhafazakar İran erkeğine örnek oluşturuyor. Öte yandan her ne kadar oğullarını kendisi gibi yapmaya çalışsa da oldukça zeki ve yenilikçi oğlu Aydın’a çektirdiği acılara rağmen onu kendisi gibi olan oğlu Orhan’dan daha çok sevip sayıyor. Neden? Kişilikli ve omurgalı olmanın değerinin asla yitmeyeceği vurgulanıyor bu noktada.
Anne çocuklarını seven ve iyiliğini isteyen, Baba’nın isteklerine boyun eğen ama sadece çocukları söz konusu olduğunda isyan ederek dayak yiyen bir kadın! En çaresiz kaldığı anda ise mezarlığa gidip toprak altındaki ailesinin ölü ruhlarına sığınan çaresiz bir kız çocuğu! Bu yüzdendir ki İran’daki kadının yeri çıplak biçimde ortaya konulmuş oluyor. Öte yandan gelenekçi Baba’ya benzeyen oğlu
Bu romanı okurken içimde ağır bir sessizlik hissettim. Sayfalar ilerledikçe, karakterlerin değil sanki kendi suskunluğumun anlatıldığını düşündüm. Herkes yaşıyor ama kimse gerçekten mutlu değil; bunu okumak beni hem üzdü hem düşündürdü. Bazı cümlelerde durup uzun uzun düşündüm, çünkü korkuların insanı nasıl yavaş yavaş içten öldürdüğünü hissettim. Kitabı bitirdiğimde içimde bir boşluk kaldı ama aynı zamanda bir uyanış vardı. Abbas Maroufi bana, yaşamaktan çok hissetmenin ne kadar önemli olduğunu hissettirdi.
Abbas Maroufi bana, yaşamaktan çok hissetmenin ne kadar önemli olduğunu hissettirdi.
Akıcı güzel bir kitap. Her satır gözünüzün önünde canlanacak. Eminim herkes bir parça kendinden bulacaktır. Kitaptaki hüzün insanın içine de işliyor..
İranlı bir ailenin insanın yüreğini dağlayan hikayesi. "Nasıl bir kitap bu, hiç mi güzel birşey olmaz." diyerek bitirdiğim bir kitap. Haa tamam 4. bölümde kitabın en güzel ve sakin, mutlu bir anlatımın olduğu yer var. Orayı okurken 'ohh be' içimden gerçirip mutlu olmuşumdur çok kısa bir süre için. Olaylar kronolojik sıraya göre anlatılmadığı için bölümleri oturtmak biraz zor ama Oğuz Atay'ın Tutunamayanalar'ı kadar değil. Sanki bir puzzle gibi her çağrışımda anlatılanlarla kitap tamamlanıyor. Anlatımda kendi ailesinden bahsederken neden 'anne', 'baba' şeklinde yabancıymış gibi kullanmasını anlayamadım.
Aydın (annesinin gözbebeği) ve Orhan (babasının oğlu) ana karakterler. Ayda, Aydın'ın ikizi, Yusuf ise en küçükleri, hüzünlü bir sonları var. Orhan'ın ağzından okurken sanırsın Aydın deli. Aydın tarafından bakınca gayet aklı başında nerede delirdi bu?
Ölü Ruhlar1000Kitap
kitap bir ailenin nasıl parçalandığını ayrıntılarıyla anlatıyor.biraz karışık zaman tanzimi yapılmış ama anlaşılır bir dili ve anlatımı var çok güzel tavsiye ederim.
Kitapı okurken düşündüğüm tek şey , yazarın ilham geldiginde bir kagıda bir şeyler karaladıgı kitap haline getirirken de bölüm sıralamalarında yanlışlık yaptıgı .. =)
Ölü RuhlarEdebiyat
''Sanki yanan kitapları değil de kendisiydi. Ve yanmıştı.''
Tüm bireylerinin yaşayan bir ölü olduğu ev. Tüm umutların toprak altına girip saklandığı bir ev. Habil ile Kabil in 40 yıllarda İran'da vücud bulduğu bir ev.
Yazar bir evin tüm ruhunu, dilemmalarını gözler önüne seriyor. Bunu yaparken bilinç akışı yönteminden faydalanmış. Zaman kavramının yerle yeksan olduğu bir roman. İç seslerin, geçmişle mücadelenin, çocukluk dönemi travmalarının çığlık attığı bir roman.
Yazar eserde (hitler detayından anladığım kadarıyla) 40lı yıllarda İran Erdebil'de yaşayan esnaf bir aileyi anlatıyor. Dönemin İran'ında erkek ve kadın rollerini, iç dünyalarını, gelgitlerini, kültürel normlarını gerçekçi bir dille anlatmaya çalışmış. Bilinç akışı yöntemini seviyorsanız başarılı bir eser, tavsiye ederim. :)
İlksöz: Yaşam vardır ölümle biter, ölüm vardır doğumla başlar.
1930'ların İran'ı, daha doğrusu Güney Azerbaycan denilen İran'ın kuzeyi Erdebil şehri hikâyenin mekanı. Hikâyenin ortasında da ataerkil bir aile. Muhafazakar bir baba, tüm amacı çarşının iyi bir yerinde olan kuru yemiş dükkanını oğullarına devredip onların işi daha da büyüttüklerini görmek. Anne, çocuklarına düşkün ama babanın sözünden çıkamaz. Ara ara çocuklarının gördüğü eziyete isyan eder ama bu isyanın sonucu baba'dan yediği dayak olur. Peki çocuklar. Kadersiz Yusuf, çocukken yaşadığı olay sonucu kötürüm kalan, bodruma kapatılan, ailenin "yaşarken ölümü tadan" ilk ferdi. Sonra ikizler, Ayda kızımız ve Aydın oğlumuz. Annenin yaşadıklarından olsa gerek bir an önce evlenip bu aileden uzaklaşmak isteyen ama bir türlü talibi de çıkmayan kadersiz Ayda. Aydın, ah Aydın. Uzununu sonraya bırakmak kaydıyla kısaca değinecek olursak ailenin en hassası, şair yüreklisi, farklı düşünceli, özgür ruhlu Aydın. Ve en küçük kardeş Orhan. Babanın amacı yolunda ilerleyen tek evlat Orhan ama ne yapsa ne etse baba'ya yaranamayan Orhan. Baştaki baba ile bağlarsak kendi amacına ulaşsın diye farklı amaçları olan çocuklarına engeller çıkaran, onların yaşam isteklerini yok sayan, amacına ulaşmak için çırpınanları da görmezden gelen dediğim dedik, gerekirse evladına düşman olan bir baba. Böyle bir ailede kim "yaşıyorum" der ki?
Bir aile trajedisi gibi görünen ama aslında Aydın'ın trajedisi olan, yaşam ruhunun emildikçe nasıl yaşarken ölü bir ruh haline geldiğini, isyancı özgür ruhun nasıl per perişan derbeder bir ruh haline dönüştüğünü aktaran bir eser Ölü Ruhlar. Ailenin daha doğrusu babanın kararları ile mahvolan bir ailenin Aydın'ı mahvediş hikâyesi.
Kitap, bilinen Habil ve Kabil hikayesi ile başlıyor, Maide Suresi, 27-30.
Yazar Hakkında
Abbas MaroufiYazar · 3 kitap
Abbas Maroufi ('Abbās Ma'rufi, Tahran, 17 Mayıs 1957) tarafından ilk ve en çok beğenilen roman, SAMFONI-e MORDAGÂN (Tahran, 1989 Lotfali Khonji tarafından ölülerin senfonisi, Wiltshire, İngiltere, 2007 olarak çevrildi), kurgu Yazar ve periyodik Gardun'ın kurucusu ve editörü. 1996 baharında İran'ı terk etti ve o zamandan beri Almanya'da yaşıyor.
