Depremin yaraları uzun süre kabuk bağlamadı. Yakın ya da uzak herkesin hayatının içinde hayaletleriyle uzun süre dolaştı, bin türlü korku saldı. Ama bir gün unutuldu o da. Gündelik hayat kazandı.
Pencerenin çerçevelediği balkonun sarı ışığında oturmuş, eşyanın tabiatı marifetiyle aynı fotoğraf karesine girmekle yükümlü ama gerçekte birbirlerinden kilometrelerce uzak annemle babama baktım.